SHREK VE BEDRİ

Ben Kocaeli’de yaşıyorum ve üniversiteyi Sakarya’da ikinci öğretim olarak okudum. Sabah çalışıp akşam okula gitmekle meşgul bir öğrenciydim. Bunu yapabilmek için ilk senemde babamın arabasıyla yolları arşınladım fakat her aile gibi bir süre sonra bizimkilerin akşamları hiçbir yere gidememesinden ve benim çocukluktan beri gelen araba merakımdan dolayı araba almaya karar verdim. Krediyi başkası çekecek, ben ödeyecektim. Ödeyebileceğim tutara göre araç baktığımda önüme hep Vosvoslar çıkıyordu. Birkaç araç gördükten sonra Körfez ilçesinde öğretmende olan, benim taktığım ismiyle Shrek’i aldım. O zamanın parası 4 milyar 50 milyona aracı alan öğretmen bir lira bile düşmeden bana aynı paraya sattı aracı.

“Ne motorundan ne de herhangi bir parçasından anlamadığım 1974 model bir araba aldım.”

Aracı aldıktan sonra ilk işim yıkamacıya gitmek oldu, ben şoför koltuğunda, babam yan koltuktaydı. Aracı basınçlı su ile yıkamaya başlayan petrol çalışanı kelebek cama geldiğinde bütün suyun içeri girmesiyle yıkama maceramız çabuk bitti. Aracın sol tarafı temiz, sağ tarafı pis şekilde eve vardık. Bir gün sonra o zamanki sevgilim şimdiki eşime arabayı aldığımıza inandırmak için çok uğraştım. Çünkü ne motorundan ne de herhangi bir parçasından anlamadığım bir 1974 model araba almıştım. Yolda kalırsam ben de ne yapacağımı bilmiyordum fakat tek bir şey biliyordum, o da bu aracı çiçek gibi yapacaktım!

Aslında aldığımız sadece bir araçtı o zamanlar bizim için. Ama sonradan anladık ki sadece bir araç değilmiş bu Vosvoslar, adları oluyormuş, kimine göre ruhları oluyormuş. Ben buna yaşanmışlığı var diyorum. Baktık ki birbirini gören her Vosvosçu selam veriyor, yolda kalan hiç tanımadığı halde durup birbirine yardım ediyor, neredeyse her şehirde grupları, şehirleri aşan dernekleri varmış, bu tutku için kitaplar yazılmış.

“Sadece bir araç değilmiş Vosvoslar, adları oluyormuş, kimine göre ruhları oluyormuş.”

Ben de aracı aldıktan sonra yolda Vosvosçuların birbirine selam verdiğini fark ettim, sonra derneklere ulaşmaya başladım. İlk ulaştığım ve hayran kaldığım dernek Anatolia Vosvos Derneğiydi. Kocaeli’de her gördüğüm Vosvos’un önüne kırıp iletişim bilgilerini toplamaya başladım. Bir yandan da aracı toplamak için para biriktirmeye başlamıştım. Tabi biz de kendimizce ufak dokunuşlar yapmaya çalışıyorduk fakat çok da başarılı olamıyorduk. Araca neredeyse hiçbir masraf etmeden yağ akıta akıta her gün Sakarya’ya gidip geldim. İzmirli olduğum için dört senede toplam yedi kere İzmir’e gittim geldim, hiç yolda kalmadım. Tabi araca hiç masraf etmeden bir kere İzmir’e cesaret edebildim çünkü her duruşumda yarım litre yağ ekliyordum Shrek’e. 

Motor yapıldıktan sonra geri kalan kamp, kermes, organizasyon, gezi turlarına gittim. Sadece İzmit merkezde yolda kaldım, onu daha sonra anlatacağım. Kocaeli’de gördüğüm Vosvosçulardan iletişim bilgileri telefonumda birikmeye başlamıştı. Artık yavaş yavaş grup kurma hayallerim oluşmuştu. O zamanların popüler sosyal medyası Facebook’ta eşimin bulduğu VosKocaeli ismiyle grubumuzu kurduk. Üniversitenin ikinci yılında eşim de 74 model bir Vosvos aldı ve düşüncemiz şuydu: “En fazla ne olabilir ki etkinliklere Bedri ve Shrek olarak iki araç gideriz” dedik. Fakat hiç de düşündüğümüz gibi olmadı. 

VOSVOS KOMÜNİTESİ

Telefonumda biriken tüm Vosvosçuların iletişim bilgilerine bir mesaj attım ve VosKocaeli serüveni böylece bir 23 Nisan konvoyuyla başladı. Hiçbir beklenti olmadan acaba kimler katılacak diye düşünüyorduk. Bedri ve Shrek haricinde üç kişi katılmıştı bu konvoya. Olsun dedik yavaş yavaş olacak. Sonrasında 29 Ekim konvoyu yaptık. Katılım artmıştı, toplamda 8 araba olmuştuk! Sanki bir şeyler olacak gibiydi.

Başka illerin Vosvos tutkunları yok muydu? Tabi ki vardı. Ortak kamplarda tanışmalardan sonra Adapazarı ilinin Vosvos grubu Adawos ile tanıştık ve geleneksel iftarlarına gittik. Gittikçe genişleyen bir aile olmuştuk, herkes farklı yerlerdendi. Kimi esnaf, kimi fabrikada işçi, kimi bar veya kafe işletmecisi, kimi benim gibi öğrenci…

O zaman tanıştığım herkesle şu anda aktif olarak Vosvos’um olmasa da hâlâ daha görüşüyorum. Bazılarıyla senelerce altlı üstlü komşu olduk, bazılarıyla ailecek çoluk çocuk görüşmeye devam ediyoruz. Kısacası Vosvos bir araçsa eğer, kesinlikle insanları aile yapmaya yarayan bir araç. Koparmaya ayrıştırmaya yarayan bir araç değil.

“Vosvos bir araçsa eğer, kesinlikle insanları aile yapmaya yarayan bir araç.”

Artık büyük etkinlikler yapmanın zamanı gelmişti. Çevre illerde Facebook sayesinde duyulmuştuk. Dostlarımız, kardeş gruplarımız olmuştu, tabi bir de büyüklerimiz olmuştu yıllardır bu işin içinde olan. Sonunda karar verdik ve Koruncuk Vakfı için bir kamp ve kermes düzenlemeye karar verdik. Daha önce kamp düzenleyen çok olmuştu veya sadece kermes düzenleyen de fakat ikisini de aynı yerde ve aynı anda yapan olmamıştı. Kışın ortasında çalışmalara başladığımız kermeste satılacak ürünler için tüm üyeler canla başla çalıştı. Türk bayrağı, kot pantolon, oyuncaklar, boyama kitapları, kara kalem ve renkli çizimler, satılabilecek ne kadar ürün varsa İzmit esnafını dolaşıp topluyorduk. O zamanki il özel idare başkanının katkısıyla yasal izinler, kamp alanı, masa ve sandalyeler belediye tarafından karşılanmıştı. Kamp alanı Kandıra’nın Cebeci sahili olacaktı. Biz VosKocaeli olarak Cuma akşamı kamp alanına yerleştik, Cumartesi günü Adawos ve İstanbul’dan büyüğümüz olarak saydığımız Anatolia Vosvos Derneği’nden sürpriz ziyaretçilerimiz oldu. İki günde toplamda 20 bin TL’ye yakın hem maddi hem de ürün olarak Koruncuk Vakfı’na bağışımızı yaptık. Çok güzel bir etkinlik olmuştu. Hem dostlarımızla zaman geçirmiş hem de Korunmaya Muhtaç Çocuklarımıza katkıda bulunmuştuk.

Bu etkinlikten sonra artık bir şeyler yapabildiğimizin güzel ve kocaman bir aile olduğumuzun farkındaydık ve LÖSEV için de bir şeyler yapmak istedik. Karşımızda daha kurumsal bir vakıf vardı, ürün satma veya para yardımını onların adına yapılmasını istemiyorlardı çünkü etraf maalesef dolandırıcı dolmuştu. Lösemili çocukların annelerin yaptığı ürünleri satmamız istendi. Böylece annelere moral, çocuklarımıza umut olabilecektik. Ürünler en kalabalık alışveriş merkezlerinde bile bir hafta sonu standında maksimum 300-400 lira bandında satılırken, biz bir akşamda Kocaeli fuarında 540 liralık ürün satmıştık. Mutluyduk yine, yeni ve yeniden.

YOLDA OLMAK DA GÜZEL, YOLDA KALMAK DA!

Hep güzel etkinlikler mi yaptık? Hiç yolda kalmadık mı? Evet güzel etkinlikler yaptık, çok güzel konvoylar yaptık, insanların hayranlık dolu bakışları içinde şehir merkezinde turladık.  Ama yolda da kaldık. Adawos ekibiyle toplam dört araba İzmir’e 17 saatte vardık, gerçekten zor bir yolculuktu! Yolda kalan arkadaşımın arabasını tam iftar saati çarşının göbeğinden çekip arkadaşımın ihmalkarlığına kızdıktan tam bir gün sonra, aynı sebepten neredeyse aynı yerde benim kalmam hem komik, hem de ironik olmuştu! Her Vosvosçunun dediği gibi “Yolda olmak da güzel, yolda kalmak da.”

Tüm hayatım araçlarla geçip gidiyormuş gibi hissediyorum.

Şimdi ise yeni bir serüvenin peşindeyim. Onun ismi de Hödö. Artık hayat benim için çok farklı. Borusan Lojistik’te beş seneyi aşkın bir süredir ne hikmetse Araç Lojistik ekibindeyim. Tüm hayatım sanki araçlarla geçip gidiyormuş gibi hissediyorum. Bedri’nin sahibiyle evliyim, 2 yaşında bir erkek çocuğum var. Topladığımız aracın ismi de oğlumuzun ilk çıkardığı ses olan Hödö’den geliyor! Hödö bir Vosvos değil bir “bus” yani Vosvos diye bildiğiniz ufak araçların minibüslerinden.  Şu anda toplama sürecindeyim, çok uzun sürecek gibi duran bu yolculuğun daha başındayım. İnstagram’da @hodo_vw_t2’den veya www.t2toplama.blogspot.com adresinden bu maceramızı takip edebilirsiniz. Bittiğinde ne hayal ettiğimiz ve şu anki halinin fotoğrafını yukarıda görüyorsunuz. Umarım başarırım!

Vosvos Tutkusu yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

Belki pek çoğunuz yurdumuzun bu müstesna balığının hikayesini duymamışsınızdır. İnci kefali, Van Gölü’nde yaşayabilen tek canlı türü ve soyu tükenme tehlikesi altında. Van Gölü’nün tuzlu ve sodalı suyu, inci kefalinin üremesine olanak sağlamadığı için her yıl Nisan – Temmuz ayları arasındaki üreme döneminde akıntının tersine yüzerek dereye ulaşıyor ve yumurtalarını bırakıp göle geri dönüyor. Büyük bir azimle akarsuların tersine yüzmesi, karşısına çıkan kayaları zıplayarak geçmesi ve metrelerce yükseğe sıçraması nedeniyle Uçan Balık olarak da anılıyor! Adeta bir evrim harikası!

Uçan balık inci kefali, Van’ın doğal ve kültürel bir mirası. Bu muhteşem canlının hikayesini öğrenmek için biz de düştük yollara. Bu esnada da Van’ın hiç duymadığımız bilmediğimiz güzelliklerine hayran kaldık.

Uçan balık inci kefali, Van’ın doğal ve
kültürel bir mirası.

VAN’IN OLMAZSA OLMAZ KAHVALTISI

İlk durağımız meşhur Van kahvaltısı için Bak Hele Bak Yusuf Konak Kahvaltı Sarayı oluyor. Bizi burada Van kahvaltısının mucidi Yusuf Amca karşılıyor. Masamız hazırlanana kadar Yusuf Amca, binbir çeşit esprileri, hikayeleri ve bilmeceleriyle neşemize neşe katıyor. Yusuf Amca’nın dilinden düşürmediği “Bak Hele Bak, eğitim şart” sloganı hepimizin çok hoşuna giderek dilimize pelesenk oluyor. Meşhur Van Kahvaltısı onlarca farklı lezzetle önce gözlerimize ardından midemize şenlik yaşatıyor. Van’ın kendine has tatları olan otlu peyniri, un yumurta ve tereyağı karışımıyla yapılan murtuğası ve Urartular zamanında askerlerin uzun savaşlarda besin olarak tükettikleri, buğdayın kavrularak öğütülmesi sonucu oluşan unun, yağ ile karıştırılarak servis edildiği kavutuyla bambaşka bir kahvaltı deneyimi yaşıyoruz.

AH TAMARA!

Enerjimizi yükselten harika bir kahvaltının ardından Akdamar Adasını keşfe çıkıyoruz. Rivayete göre bu adada yaşayan keşişin Tamara adında çok güzel bir kızı vardır. Çevre köylerden bir genç, gönlünü bu kıza kaptırır ve kız da bizim gence vurgundur. Tamara, her gece elinde bir lambayla yerini belli ederek genci bekler ve bizim aşık genç de karanlık sularda ışığı takip ede ede yüzerek adaya ulaşır. Ardı arkası kesilmeksizin her gece buluşmaları devam eder ve genç, gün aymadan tekrar yüzerek geri döner. Bunu öğrenen keşiş çok sinirlenir, deliye döner ve aşıkları ayırmak için bir plan hazırlar. Keşiş, fırtınalı bir gecede elinde fenerle sürekli yer değiştirerek genci boşa yüzdürür. Fırtınanın etkisiyle dalgalar iyice sertleşir ve fener ışığını takip eden genç, gücü tükenip de sulara gömülürken son nefesiyle “Ah Tamara” diye haykırır ve sesi yankılanarak Tamara’ya kadar ulaşır. Aşığının feryadını duyan Tamara’da kendini suya atarak boğulur. Ve aşkları Van Gölü’nün derin sularına gömülür. Bugünden sonra adanın adı “Ahtamara”, “Ahtamar” ve “Akdamar” olarak günümüze ulaşır.

Adadaki Akdamar kilisesi 900’lü yıllarda yapılmış, ilk zamanlarında saray kilisesi olan yapı daha sonra manastır kilisesi haline getirilmiş. Kilisedeki onlarca farklı figür ve tasviri büyük bir hayranlıkla inceleyip fotoğraflarımızı da çektikten sonra keşfimizi tamamlayıp kendimizi Van Gölü’nün sodalı sularına bırakıyoruz.

Van Gölü yapısı bakımıyla dünyanın en büyük sodalı, Türkiye’nin de en büyük gölü. Suyun sodalı olması nedeniyle ellerinizde ve vücudunuzda bir kayganlık hissediyorsunuz. Pırıl pırıl olan cam gibi suda, ada manzarasına karşı yüzerek hem ruhumuzu besleyip hem de bedenimizi dinlendirdikten sonra saatin de ilerlemesiyle birlikte kamp alanına ulaşmak için yola koyuluyoruz.

Van Gölü, dünyanın en büyük sodalı,
Türkiye’nin de en büyük gölü.

MACERA İÇİNDE MACERA

Havanın kararmış, dağ yolunun da yüksek, dik ve derin yamaçlara sahip olması nedeniyle yavaş ve dikkatli bir şekilde kamp alanına varıyoruz. İki ayrı araç halinde geldiğimiz diğer araçtaki iki arkadaşımızdan, varışımız üzerinden bir saat geçmesine rağmen haber alamıyoruz. Şehirden uzakta ve dağların arasında olduğumuz için telefon çekmiyor. Bir araç arama yapmaya çıkıyor. Bu arada sandalyenin üzerine çıkıp telefonu olabildiğince yukarı kaldırdığımızda sinyalin çok düşük seviyede gelip gittiğini fark etmemizle birlikte Jandarmayı durumdan haberdar ediyoruz ve Afad ile birlikte devreye giriyorlar.

Yaklaşık beş saat sonra haber alamadığımız arkadaşlarımıza ulaşabiliyor ve girdikleri yanlış yolda toprağa saplandıklarını, saplanmış oldukları yeri saatlerce kazarak çıkabildiklerini ve jandarmayla buluşmak üzere şehir merkezine döndüklerini öğreniyoruz. Jandarma ve Afad kendileriyle hatıra fotoğrafını da çektikten sonra tekrar yanımıza ulaşmak üzere yola koyulduklarında bu sefer de tekerlekleri patlıyor ve tüm olumsuzluklara rağmen yanımıza ulaşıyorlar. Arkadaşlarımızın da gelmesiyle hepimiz keyifleniyor ve daha ilk geceden yıllarca unutulmayacak bir anıya imza atıyoruz.

Sözün özü; böyle bir yolda yolculuk yapacakların imdat fişeği, kürek, fener ve telsiz gibi araçları yanlarında bulundurmaları hayati önem taşıyor.

BÜYÜK İSKENDER’İN CENNETİ: NEMRUT KRATER GÖLÜ

Yeni güne uyanmamızla birlikte kamp alanının güzelliğinin farkına varıyoruz. İki göl arasında, dört tarafı dağlarla çevrili bir doğa harikasının tam ortasındayız. Ilıgöl manzarasına karşı hazırlamış olduğumuz kahvaltımızı yaptıktan sonra Nemrut Dağı zirvesine hiking yapmak için hazırlıklarımızı tamamlayıp yola koyuluyoruz. Öncelikle buhar bacalarını görmeye gidiyoruz. Kayaların arasından çıkan sıcak buharı gördüğümüzde şaşkınlığımızı gizleyemiyoruz, adeta doğal bir sauna.

Buhar bacaları, kayaların arasından çıkan
sıcak su buharıyla adeta doğal bir sauna.

Yaklaşık üç saatlik zorlu tırmanışın sonunda 2950 metrelik zirveye ulaşmanın mutluluğu ve heyecanı iliklerimize kadar işliyor. Tüm detayıyla eşsiz benzersiz bir doğa harikası olan Nemrut ayaklarımızın altında! İki saatlik inişimizin de ardından tatlı yorgunluğumuzu “Büyük İskender’in Cenneti” olarak da bilinen Nemrut Krater Gölü’nün buz gibi sularında atıyoruz. Dünyanın ikinci, Türkiye’nin de en büyük krateri olan Nemrut Krater Gölü, volkanik bir patlama sonucunda oluşmuş. Anıldığı gibi adeta yeryüzünde bize cenneti yaşatıyor. Kamp alanına döndükten sonra akşam yemeğimizi yiyor, ateşimizi yakıyor, şarkılar ve hikayeler eşliğinde dinleniyoruz.

BEKLENMEDİK BİR MİSAFİR: BOZ AYI

Saatin gece yarısını geçmesiyle birlikte karanlıkta yalnızca ışıklarını görebildiğimiz, 50 metre aşağımızdaki grupta bir hareketlilik oluyor. Ardından bize doğru gelip bir boz ayı gördüklerini ve yakına bıraktıkları yiyecekleri ayının alıp götürdüğünü söylüyorlar. Çevrede ayıların olduğu rehberlerimiz tarafından birçok kez anlatılmıştı fakat şimdi yakınlarımızda olduğunu bilmek hem bir tedirginlik hem de heyecan yaşatıyor. Kokuya çok duyarlı hayvanlar olduğu için, yiyeceklerimizin ağzını sıkıca bağlıyor ve kalanları da uzak bir alana bırakıyoruz. Hiçbirimiz karnı aç bir ayıyla karşı karşıya gelmek istemeyiz sanırım. Aşağı gruptaki hareketlilik gece boyunca birkaç defa tekrarlıyor. Muhtemelen ayı dostumuz yemek bulduğu alanı çok seviyor ve etrafından uzaklaşmıyor. Biz de közde kahvelerimizi içerek gecemizi tamamlıyoruz.

İNCİ KEFALİNİN AZMİ

Son günümüzde Erciş Balık Bendi’ne giderek, Van YYÜ Su Ürünleri Fakültesi Dr. Öğretim Üyesi Mustafa Akkuş hocamızdan nesli tükenmekte olan inci kefalinin hikayesini dinliyoruz. Özellikle üreme döneminde kaçak avlanan balıkçılar yüzünden inci kefalinin nesli tükenme tehlikesiyle karşı karşıya kalıyor. Yumurtalarını tatlı sulara bırakmak için yola koyulan çılgın inci kefali, önüne çıkan hiçbir zorluğa aldırış etmeden azimle akarsuların tersine yüzüyor. Karşısına çıkan engelleri aşmak için defalarca kez tekrar tekrar atlıyor, zıplıyor, uçuyor. Durmadan, yemeden, içmeden inandığı yolda azimle ilerliyor ve hedefine varıyor.

Belli ki bizim de ince kefalinden öğrenecek çok şeyimiz var: Onlarca, belki yüzlerce defa korkmadan tekrar tekrar denemek, bir inci kefali misali azmederek zafere ulaşmak!

Uçan Balığın İzinde Bir Van Macerası yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.