Ülkemizin en önemli ulaştırma yapılarından birisi olan ve Nurdağı ilçesinde bulunan Atatürk Viyadüğü her zamanki esintisinden bir şey kaybetmemiş gibi görünüyor. Camlardan birini açıyor, BMW X1 model otomobilimin kabinini dolduran yol şarkılarını yükseklerin tertemiz esintisiyle havalandırıyor ve Gaziantep’e varmadan önce enerjimi son bir kez tazeliyorum. Sürüşle, keşifle ve bolca “ara” öğünle değerlendirmeyi planladığım 24 saatlik Gaziantep kaçamağı başlasın!

KIYMETLİ BİR RİTÜEL: YEMEK YEMEK

Şehir merkezine ulaştığımda kaçınılmaz bir acelecilikle otomobili park ediyor ve soluğu 20 metrekarelik küçücük bir dükkanda alıyorum. Ocağın gerisinde iki usta, onlara yardım eden ve daracık mekanda akrobatik hareketlerle oradan oraya koşuşturan iki çırak ve geriye kalan kıymetli metrekareleri dolduran müşteriler… Spor motosikletlerde bulabileceğiniz artçı selelerini andıran daracık ve yüksek bir taburede rahat etmeye çalışarak ilk ısırığı alıyorum. Böylece dünya yeniden renkli bir yere dönüşüyor.

Beslenme eylemine gösterilen özen ve saygı, Gaziantep’te deneyimlenmesi gereken en kıymetli şeylerden biri

Burayı lezzetli yemeklerden ibaret, tek boyutlu bir kent olarak düşünmeyin. En azından karnınız tokken… Zira Gaziantep’te deneyimlenmesi gereken en kıymetli şeylerden birisi, beslenme eylemine gösterilen özen ve saygı. Gıdanın niteliğinden ve ücretinden bağımsız olarak, yemek yemek çok kıymetli bir ritüel bu topraklarda. Dolayısıyla tabana yayılmış, zengin yemek kültürü yaşamaya devam ediyor. Şehri ziyaret etme fırsatınız olduğunda, herhangi bir esnafa selam verip yemek konusunda tavsiye isteyebilir ve konunun ne kadar ciddiye alındığını görünce beni anabilirsiniz.

Dürüm formundaki ilk “ara” öğünümün ardından, sırada meşhur Elmacı Pazarı’nda alışveriş yapmak var. Tarihi bir çarşı olan Elmacı Pazarı bölgenin yemek kültürünü yaratan hemen her türden hammaddeye erişim sağlıyor. Çeşit çeşit salça, baharatlar, kurutulmuş sebzeler, soslar, şekerlemeler… Mutfakta zaman geçirmekten hoşlanıyorsanız, bu çarşıda yapacağınız alışveriş için birkaç saat ayırmanızı öneririm. Ayrıca Elmacı Pazarı’na komşu Bakırcılar Çarşısı’nda çoğu elde işlenmiş hediyelik eşyalar bulabilirsiniz. Nitekim, alışveriş sona erdiğinde BMW X1’in 505 litrelik bagajındaki litrelerin birçoğu lokal lezzetler ile yer değiştirmiş oluyor. Yola devam etmeden önce, 500 yıllık bir hanın avlusuna “kurulmuş” otoparkın çevresindeki tarihi kalıntıları bir süre incelemeyi ihmal etmiyorum.

Akşam yemeği için şehrin ünlü restoranlarından birindeyim. Yemeğin kendisine olduğu kadar, tüketildiği ortamın ambiyansına da önem veren biri olarak buradaki zamanımı kısıtlı tutmak zorunda kaldığımı itiraf etmeliyim. Şöyle ki yöresel bir yemeği tadarken, uçaktan iner inmez soluğu meşhur restoranlarda almış “gurme seyyahlar” ile çevrelenince konunun yöreselliği ve keyfi bir ölçüde zedeleniyor. Bu yüzden yemekten sonra Gaziantep Kalesi’nin yakınlarında bulunan çaycılardan birine oturuyor ve biraz soluklanıyor, biraz da ertesi günkü kahvaltım için çaycıdan öneriler dinliyorum.

Pazar sabahı güneşten önce davranarak, gurme seyyahlar henüz uykudayken, tarihi semte doğru sürüşe başlıyorum. İstanbul gibi bir metropolün dahi büyük ölçüde boş olduğu bu saatlerde, Gaziantep Kalesi civarındaki ciğercilerin hemen hepsini açık buluyorum. Dahası, geniş kaldırımlara kurulmuş dev mangalların başında yirmili otuzlu gruplar, ellerinde ciğer şişleriyle kendi sıralarının gelmesini bekliyor. Alacakaranlıkta parıldayan şişler ve güneşin henüz aydınlatmadığı yüzler bu insanların bir çeşit süper kahramanlık okuluna geldiğini düşündürüyor. İşte tabana yayılmış çok yönlü yemek kültüründen kastım tam olarak buydu ki söz konusu enerjiyi ünlü ve kalabalık restoranlarda bulmak bir hayli zor. Kendilerine katılmak için can attıysam da bu sabah kahvaltıda nohut dürüm yemek istiyorum. Şehrin dürüm kültürünün doyurucu, besleyici ve uygun fiyatlı tarafını temsil eden nohut dürüm, günün her saatinde tüketilebilir. Dahası vegan veya vejetaryen beslenmeyi benimseyen ziyaretçiler için nohut dürüm lezzetli bir çözüm olacaktır.

Nohut dürüm şehrin doyurucu, besleyici ve uygun fiyatlı tarafını temsil ediyor.

MAHZUN BAKIŞLI ÇİNGENE KIZI

Zeugma Mozaik Müzesi öğleden önce büyük ölçüde sakin görünüyor. İki bin yıllık sanat eserleriyle süslenmiş yapının iç mekan tasarımı kendinizi o dönemde hissetmeniz, o dönemi anlamanız için incelikle hazırlanmış. Öte yandan, karanlık bir odada bir çift mahzun gözle bakışırken patlayan flaşlar ve sonu gelmez selfie’ler bir noktadan sonra yorucu olabiliyor. Müzeye yolunuz düşerse gezi için iki saat ayırmanızı ve Çingene Kızı’na iyi bakmanızı tavsiye ederim. Mona Lisa Paris’te, İnci Küpeli Kız Amsterdam’da nasıl ağırlanıyorsa, mahzun bakışlı Çingene Kızı da Gaziantep’te öyle ağırlanmayı hak ediyor.

Mona Lisa Paris’te, İnci Küpeli Kız Amsterdam’da nasıl ağırlanıyorsa, mahzun bakışlı Çingene Kızı da Gaziantep’te öyle ağırlanmayı hak ediyor.

Müze gezisinin ardından şehir merkezine dönerek tarihi Tahmis Kahvesi’ne ulaşıyor ve dönüş yoluna koyulmadan önce son hazırlıklarımı yapıyorum. Gaziantep gibi bir şehri 24 saat içerisinde her yönüyle deneyimlemek mümkün değilse de Akdeniz Mavisi renkli yol arkadaşım BMW X1 ile iyi bir performans gösterdiğimize inanıyorum. Yazının başlangıcında da dediğim gibi, bu şehri güzel yemeklerin servis edildiği dev bir restoran olarak değerlendirmeyin. Yola çıkın ve bir çaycı taburesinde, Elmacı Pazarı’nın baharat kokusunda, bir dürümcü tezgahında, Çingene Kızı’nın gözlerinde veya Pazar sabahı süper kahramanlarının yüzlerinde beni hatırlayın!

Gaziantep’te 24 Saat yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

SHREK VE BEDRİ

Ben Kocaeli’de yaşıyorum ve üniversiteyi Sakarya’da ikinci öğretim olarak okudum. Sabah çalışıp akşam okula gitmekle meşgul bir öğrenciydim. Bunu yapabilmek için ilk senemde babamın arabasıyla yolları arşınladım fakat her aile gibi bir süre sonra bizimkilerin akşamları hiçbir yere gidememesinden ve benim çocukluktan beri gelen araba merakımdan dolayı araba almaya karar verdim. Krediyi başkası çekecek, ben ödeyecektim. Ödeyebileceğim tutara göre araç baktığımda önüme hep Vosvoslar çıkıyordu. Birkaç araç gördükten sonra Körfez ilçesinde öğretmende olan, benim taktığım ismiyle Shrek’i aldım. O zamanın parası 4 milyar 50 milyona aracı alan öğretmen bir lira bile düşmeden bana aynı paraya sattı aracı.

“Ne motorundan ne de herhangi bir parçasından anlamadığım 1974 model bir araba aldım.”

Aracı aldıktan sonra ilk işim yıkamacıya gitmek oldu, ben şoför koltuğunda, babam yan koltuktaydı. Aracı basınçlı su ile yıkamaya başlayan petrol çalışanı kelebek cama geldiğinde bütün suyun içeri girmesiyle yıkama maceramız çabuk bitti. Aracın sol tarafı temiz, sağ tarafı pis şekilde eve vardık. Bir gün sonra o zamanki sevgilim şimdiki eşime arabayı aldığımıza inandırmak için çok uğraştım. Çünkü ne motorundan ne de herhangi bir parçasından anlamadığım bir 1974 model araba almıştım. Yolda kalırsam ben de ne yapacağımı bilmiyordum fakat tek bir şey biliyordum, o da bu aracı çiçek gibi yapacaktım!

Aslında aldığımız sadece bir araçtı o zamanlar bizim için. Ama sonradan anladık ki sadece bir araç değilmiş bu Vosvoslar, adları oluyormuş, kimine göre ruhları oluyormuş. Ben buna yaşanmışlığı var diyorum. Baktık ki birbirini gören her Vosvosçu selam veriyor, yolda kalan hiç tanımadığı halde durup birbirine yardım ediyor, neredeyse her şehirde grupları, şehirleri aşan dernekleri varmış, bu tutku için kitaplar yazılmış.

“Sadece bir araç değilmiş Vosvoslar, adları oluyormuş, kimine göre ruhları oluyormuş.”

Ben de aracı aldıktan sonra yolda Vosvosçuların birbirine selam verdiğini fark ettim, sonra derneklere ulaşmaya başladım. İlk ulaştığım ve hayran kaldığım dernek Anatolia Vosvos Derneğiydi. Kocaeli’de her gördüğüm Vosvos’un önüne kırıp iletişim bilgilerini toplamaya başladım. Bir yandan da aracı toplamak için para biriktirmeye başlamıştım. Tabi biz de kendimizce ufak dokunuşlar yapmaya çalışıyorduk fakat çok da başarılı olamıyorduk. Araca neredeyse hiçbir masraf etmeden yağ akıta akıta her gün Sakarya’ya gidip geldim. İzmirli olduğum için dört senede toplam yedi kere İzmir’e gittim geldim, hiç yolda kalmadım. Tabi araca hiç masraf etmeden bir kere İzmir’e cesaret edebildim çünkü her duruşumda yarım litre yağ ekliyordum Shrek’e. 

Motor yapıldıktan sonra geri kalan kamp, kermes, organizasyon, gezi turlarına gittim. Sadece İzmit merkezde yolda kaldım, onu daha sonra anlatacağım. Kocaeli’de gördüğüm Vosvosçulardan iletişim bilgileri telefonumda birikmeye başlamıştı. Artık yavaş yavaş grup kurma hayallerim oluşmuştu. O zamanların popüler sosyal medyası Facebook’ta eşimin bulduğu VosKocaeli ismiyle grubumuzu kurduk. Üniversitenin ikinci yılında eşim de 74 model bir Vosvos aldı ve düşüncemiz şuydu: “En fazla ne olabilir ki etkinliklere Bedri ve Shrek olarak iki araç gideriz” dedik. Fakat hiç de düşündüğümüz gibi olmadı. 

VOSVOS KOMÜNİTESİ

Telefonumda biriken tüm Vosvosçuların iletişim bilgilerine bir mesaj attım ve VosKocaeli serüveni böylece bir 23 Nisan konvoyuyla başladı. Hiçbir beklenti olmadan acaba kimler katılacak diye düşünüyorduk. Bedri ve Shrek haricinde üç kişi katılmıştı bu konvoya. Olsun dedik yavaş yavaş olacak. Sonrasında 29 Ekim konvoyu yaptık. Katılım artmıştı, toplamda 8 araba olmuştuk! Sanki bir şeyler olacak gibiydi.

Başka illerin Vosvos tutkunları yok muydu? Tabi ki vardı. Ortak kamplarda tanışmalardan sonra Adapazarı ilinin Vosvos grubu Adawos ile tanıştık ve geleneksel iftarlarına gittik. Gittikçe genişleyen bir aile olmuştuk, herkes farklı yerlerdendi. Kimi esnaf, kimi fabrikada işçi, kimi bar veya kafe işletmecisi, kimi benim gibi öğrenci…

O zaman tanıştığım herkesle şu anda aktif olarak Vosvos’um olmasa da hâlâ daha görüşüyorum. Bazılarıyla senelerce altlı üstlü komşu olduk, bazılarıyla ailecek çoluk çocuk görüşmeye devam ediyoruz. Kısacası Vosvos bir araçsa eğer, kesinlikle insanları aile yapmaya yarayan bir araç. Koparmaya ayrıştırmaya yarayan bir araç değil.

“Vosvos bir araçsa eğer, kesinlikle insanları aile yapmaya yarayan bir araç.”

Artık büyük etkinlikler yapmanın zamanı gelmişti. Çevre illerde Facebook sayesinde duyulmuştuk. Dostlarımız, kardeş gruplarımız olmuştu, tabi bir de büyüklerimiz olmuştu yıllardır bu işin içinde olan. Sonunda karar verdik ve Koruncuk Vakfı için bir kamp ve kermes düzenlemeye karar verdik. Daha önce kamp düzenleyen çok olmuştu veya sadece kermes düzenleyen de fakat ikisini de aynı yerde ve aynı anda yapan olmamıştı. Kışın ortasında çalışmalara başladığımız kermeste satılacak ürünler için tüm üyeler canla başla çalıştı. Türk bayrağı, kot pantolon, oyuncaklar, boyama kitapları, kara kalem ve renkli çizimler, satılabilecek ne kadar ürün varsa İzmit esnafını dolaşıp topluyorduk. O zamanki il özel idare başkanının katkısıyla yasal izinler, kamp alanı, masa ve sandalyeler belediye tarafından karşılanmıştı. Kamp alanı Kandıra’nın Cebeci sahili olacaktı. Biz VosKocaeli olarak Cuma akşamı kamp alanına yerleştik, Cumartesi günü Adawos ve İstanbul’dan büyüğümüz olarak saydığımız Anatolia Vosvos Derneği’nden sürpriz ziyaretçilerimiz oldu. İki günde toplamda 20 bin TL’ye yakın hem maddi hem de ürün olarak Koruncuk Vakfı’na bağışımızı yaptık. Çok güzel bir etkinlik olmuştu. Hem dostlarımızla zaman geçirmiş hem de Korunmaya Muhtaç Çocuklarımıza katkıda bulunmuştuk.

Bu etkinlikten sonra artık bir şeyler yapabildiğimizin güzel ve kocaman bir aile olduğumuzun farkındaydık ve LÖSEV için de bir şeyler yapmak istedik. Karşımızda daha kurumsal bir vakıf vardı, ürün satma veya para yardımını onların adına yapılmasını istemiyorlardı çünkü etraf maalesef dolandırıcı dolmuştu. Lösemili çocukların annelerin yaptığı ürünleri satmamız istendi. Böylece annelere moral, çocuklarımıza umut olabilecektik. Ürünler en kalabalık alışveriş merkezlerinde bile bir hafta sonu standında maksimum 300-400 lira bandında satılırken, biz bir akşamda Kocaeli fuarında 540 liralık ürün satmıştık. Mutluyduk yine, yeni ve yeniden.

YOLDA OLMAK DA GÜZEL, YOLDA KALMAK DA!

Hep güzel etkinlikler mi yaptık? Hiç yolda kalmadık mı? Evet güzel etkinlikler yaptık, çok güzel konvoylar yaptık, insanların hayranlık dolu bakışları içinde şehir merkezinde turladık.  Ama yolda da kaldık. Adawos ekibiyle toplam dört araba İzmir’e 17 saatte vardık, gerçekten zor bir yolculuktu! Yolda kalan arkadaşımın arabasını tam iftar saati çarşının göbeğinden çekip arkadaşımın ihmalkarlığına kızdıktan tam bir gün sonra, aynı sebepten neredeyse aynı yerde benim kalmam hem komik, hem de ironik olmuştu! Her Vosvosçunun dediği gibi “Yolda olmak da güzel, yolda kalmak da.”

Tüm hayatım araçlarla geçip gidiyormuş gibi hissediyorum.

Şimdi ise yeni bir serüvenin peşindeyim. Onun ismi de Hödö. Artık hayat benim için çok farklı. Borusan Lojistik’te beş seneyi aşkın bir süredir ne hikmetse Araç Lojistik ekibindeyim. Tüm hayatım sanki araçlarla geçip gidiyormuş gibi hissediyorum. Bedri’nin sahibiyle evliyim, 2 yaşında bir erkek çocuğum var. Topladığımız aracın ismi de oğlumuzun ilk çıkardığı ses olan Hödö’den geliyor! Hödö bir Vosvos değil bir “bus” yani Vosvos diye bildiğiniz ufak araçların minibüslerinden.  Şu anda toplama sürecindeyim, çok uzun sürecek gibi duran bu yolculuğun daha başındayım. İnstagram’da @hodo_vw_t2’den veya www.t2toplama.blogspot.com adresinden bu maceramızı takip edebilirsiniz. Bittiğinde ne hayal ettiğimiz ve şu anki halinin fotoğrafını yukarıda görüyorsunuz. Umarım başarırım!

Vosvos Tutkusu yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.