Bu mail üzerine şirket içinde benimle aynı duyguları paylaşan ve gönüllülük projeleri düzenleyen ekibi tanıma fırsatım oldu ve ben de mutlaka bu ekibin parçası olmalıyım dedim. Böylece Okyanus Gönüllülerinin bir üyesi olarak bu güzel sürece başladım. Okyanus gönüllüleri gibi platformların ayrıştırmadan kapsayıcı ve birleştirici bir etkisi olduğunu düşünüyorum. Tek başımıza yaratamayacağımız etki, bir araya geldiğimizde çok güzel bir sinerji ile ortaya çıkıyor. Ayrıca bu projelerde çalışma arkadaşlarımızla iş dışında da ortak bir noktada buluşmuş oluyoruz ve oldukça keyifli vakit geçiriyoruz.

Borusan Otomotiv Okyanus Gönüllüleri denince ilk akla gelen, her yıl düzenlediğimiz kütüphane projemiz ve son üç senedir benim de liderlik ettiğim Steptember projelerimizden bahsetmeden olmaz. Ülkemizin pek çok yerinde maddi ve lojistik yetersizliklerden dolayı, öğrencilerin bilgiye erişiminin kısıtlı olduğu okullar var. Her sene farklı bir şehrimizden bir okulumuzu seçerek kitap bağışında bulunuyoruz. Yıllar içerisinde bağışta bulunduğumuz okullardan aldığımız fotoğraflar, geri bildirimler bizi daha fazla ne yapabiliriz diye düşündürdü.

Bazı okullarda, öğrencilerin gönderdiğimiz kitapları bile sessizce okuyacakları, kitap araştırmasında bulunacakları bir kütüphaneleri yoktu. İşte bu sebeple son iki senedir rotamızı tam da böyle okullara yönelttik. Kütüphane ile birlikte öğrencilerin sosyalleşebilecekleri, arkadaşlarıyla keyifli vakit geçirebilecekleri, oyunlar oynayabilecekleri alanlar yarattık. Öğrenciler ile el ele verip kütüphaneyi yerleştirirken zaman zaman hüzünlendik ama yüzlerindeki mutluluğu gördükçe onlarla birlikte mutlu olduk. O küçük çocukların gözlerimizin içine bakarak bizi çok beklediklerini söylediklerinde ne kadar doğru bir şey yaptığımızı ve çok önemli bir şeyin parçası olduğumuzu bir kez daha anladık. Elbette biz ekip olarak belki daha ön planda ve görünürdük ama arkamızda, bizi her projemizde destekleyen çalışma arkadaşlarımız olmasa bunu başaramazdık.

Gönüllülük aslında bize verilmiş olan bir fırsattır. Çünkü biz birilerinin hayatına dokundukça bizim de hayatımız güzelleşiyor. İhtiyacı olan bir insanın yanında olabilmek daha önce hiç hissetmediğiniz kutsal bir duyguyu tatmanızı sağlıyor.”

Steptember ise her yıl eylül ayında Okyanus Gönüllüleri olarak katıldığımız artık gelenekselleşmiş diyebileceğim bir diğer projemiz. Son üç yıldır bu projenin en başından sonuna kadar tüm sürecine dahil oluyorum. Ekiplerimiz tatlı bir rekabet içinde, yaratıcılıklarını ve yeteneklerini de ön plana çıkararak ortak bir amaca birlikte yürüdü. Her yıl daha çok bağışı nasıl toplarız diye düşündük ve bunun sonucunda çok fikirler çıkardık. Örneğin bir sene bir arkadaşımız dans dersleri vererek en çok bağış toplayan ekip finalini göğüslemişti, bir başka yıl çalışma arkadaşlarımızdan bir ekip konser vererek hem bağış toplamış hem de bizlere keyifli bir zaman yaşatmıştı.

Okyanus gönüllüleri bunlarla da sınırlı değil. Planlı projelerimizin yanı sıra gündemin gerektirdiği durumlarda da harekete geçmemiz gerekiyor. Örneğin; dünyaca yaşadığımız pandemi sürecinde hastanelere maske ve ülkemizde yaşanan orman yangınlarında bölgeye içme suyu tedariki sağlayarak da varlığımızı gösterdik, ihtiyacı olanların yanında olduk. Çeşitli sivil toplum kuruluşları ile yapılan iş birlikleri ile eğitimden kültür-sanata, çevre ve sağlıktan insan haklarına kadar farklı alanlarda projeler hayata geçirdik.

Sonuç olarak, gönüllülük aslında bize verilmiş olan bir fırsattır. Çünkü biz birilerinin hayatına dokundukça bizim de hayatımız güzelleşiyor. İhtiyacı olan bir insanın yanında olabilmek daha önce hiç hissetmediğiniz kutsal bir duyguyu tatmanızı sağlıyor. Kendi adıma şirketimin bana sunduğu bu fırsat için teşekkür ediyorum ve bu yazı ile ulaştığım herkesin daha aktif olarak çalışmalarımızın içinde yer almasını diliyorum. Hep birlikte bir kişinin daha hayatını değiştirebiliriz!

Bize Sunulan Fırsat: Gönüllülük yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

Öğrenim hayatım boyunca üniversite yıllarına kadar farklı gönüllülük çalışmalarına katıldım. Üniversite yıllarında hayatı biraz daha tanıyıp anlamaya başlamıştım. Daha da ciddileşmeye başlamıştı işler. İş bulmalıydım! Hangi alanlara yönelmeliyiz, hangi sektörlerde olmalıyız soruları başlamıştı. Derken iş hayatı başladı ve tekrar bazı şeyleri sorgulamaya başladım. Ne kadar yoğun olursam olayım hayata değer katacak çalışmalara destek olmaya devam etmeliydim.  İnsanlara faydalı olmak için neler yapabilirim? 

Daha sonra Borusan Okyanus Gönüllüleri Platformu ve birçok gönüllü arkadaşım ile tanıştım. Farklı insanların da hayatlarına dokunacak çok anlamlı işler yapıyorlardı. Ben de ekibe katılmak istedim. Borusan EnBW Enerji gönüllüleri ile her yıl birlikte beyin fırtınaları yapıyoruz. Yapabileceğimiz gönüllülük faaliyetlerini konuşuyoruz. Borusan Okyanus Gönüllüleri Platformumuzda da aynı şekilde topluma faydalı olacağımız konularda projeler geliştirmeyi hedefliyoruz. 

ENGELLERE DEĞİL, ZENGİNLİĞE ODAKLAN

İşitme engelli ve sağır bireylerle ilgili farkındalık yaratacak, onların gözünden bakabilecek çalışmalar yapmak istiyorduk. Gönüllülük oluşumumuzun 10. yılına özel bir proje olarak bu konudaki bir inisiyatife liderlik etmek istedik. Grup çapındaki pek çok Borusanlı gönüllü de bu projenin gerçekleşmesi için destek verdi. 

İşitme engelli ve sağır bireylerle ilgili birçok anlamlı çalışması olan Dem Derneği ile tanıştık ve birlikte “Aşkını Başka Dilde Anlat” projesini grup şirketlerimizde hayata geçirmek üzere harekete geçtik. Engellerin engellerini değil, zengin dil ve kültürlerini öne çıkarmak ve toplumsal çeşitliliğimizin bir parçası olduklarına dikkat çekmek oldu temel amacımız. İşitme engelli ve sağır bireylerle ilgili farkındalık yaratmak, biraz onların gözünden dünyaya bakabilmek istedik. 

Bu süreçte de bilmediğimiz pek çok şey öğrendik. Mesela Türkiye’de her gün 8 sağır bebeğin dünyaya geldiğini biliyor muydunuz? Veya dünyada bilinen 100 civarında işaret dili olduğunu? Ev içinde geliştirilen işaret dilleri olduğunu, sağır çocukların birçoğunun işiten ve işaret dili bilmeyen ebeveynleri olduğunu?

İŞARET DİLİNİ ÖĞRENME SÜRECİ

Borusanlı gönüllüler olarak Dem Derneği ile birlikte bir farkındalık semineri ardından Türk İşaret Dili Eğitimi aldık. 

Hep katılmak istediğim ama zorlanacağımı düşünüp cesaret edemediğim bir eğitimdi. Ancak gördüm ki isteyince o kadar da zor değilmiş. Özellikle faydalı olabilme motivasyonu insanı tetikliyor.

Öncelikle alfabeyi öğrendik, kendi isimlerimizi ifade ettik, ardından gönüllülerimizle birlikte belirlediğimiz cümlelerimizi, şirketlerimizin mottolarını öğrendik. Kahve siparişleri vermeyi Türk İşaret Dilinde öğrendik. Eğitim aralarımızda kahve servislerimiz oldu. Kahvelerimizi de Türk İşaret Dili ile istedik. Türk işaret dilinde öğrendiğimiz cümleleri arkadaşlarımıza öğretmeye çalıştık. Öğrendiğimiz bilgileri daha sonrasında diğer çalışma arkadaşlarımızla paylaştık. 

İlk etapta dinlerken nasıl aklımda tutacağım diye endişelendim. İlk kez öğrendiklerimi uygularken heyecanlandım.  Yapmam gerekenleri unuttum. Tekrar yaptıkça ve anlamlandırınca içselleştirdim ve öğrenmeye başladım. 

Öğrendiğim alfabe ile ve cümlelerle kendimi ifade etmek farklı bir deneyim oldu benim için. Artık karşılaştığımda ben de işaret dili ile basit düzeyde konuşabilirim. Arkadaşlarıma faydalı olabilirim. Unuttuklarımı videolardan bakıp hatırlıyorum zaman zaman. Öğrendiğimiz her dil sayesinde daha çok insana ulaşabiliyoruz.  

Zaman zaman bireysel katkılar ufak gibi gözükebilir ancak ufak da olsa katkılar birleşince daha farklı bir dünyaya doğru ilerliyoruz. Gerçekleştirdiğimiz gönüllülük çalışmalarıyla hayatımızda anlamlı anılar biriktiriyoruz. 

Aşkını Başka Dilde Anlat yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

”Bir semtin sokak hayvanları sizden kaçmıyorsa orada yaşayın; çünkü komşularınız güzel insanlardır” diyor Goethe. Evimizde, bahçemizde, iş yerimizde kısacası yaşamımızın bir bölümünde hayvanlara yer vermek hayatımızı zenginleştiriyor, bize huzur, sevgi ve anlayış kazandırıyor. 

Borusan şirketlerinden Supsan’da ofis kedileri Dumansu ile başlayan hayvan sevgisi, gönüllülerin girişimiyle bambaşka bir boyuta büründü. Ofis bahçesinde baktıkları sokak hayvanlarının yanı sıra Supsanlı gönüllülerimiz Ege Fikir Ortaklığı Derneği (EFODER) işbirliği ile İzmir’de Buca Özgür Hayvan Barınağı’ndan engelli kediler sahiplendiler. Bu videoda size onların sıcacık hikayesini getiriyoruz.

Türkiye’de sokaklarda ve barınaklarda yaklaşık 700,000 sokak hayvanı olduğu tahmin ediliyor. 

Kalbimizi, yaşam ve çalışma alanımızı sokak hayvanlarına açarak çok daha mutlu olabiliriz.

Supsanlı gönüllülerimiz herkese önemli bir mesaj veriyor: Her ofise en az 1 pati!

Supsan’ın Patileri yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

Ufak bireysel farkındalıklarla sokak hayvanlarının daha kolay yaşamalarını sağlayabiliriz. Bazen ise elimizden daha fazlası gelir. Borusan’da gönüllülerle beraber engelli sokak hayvanlarına dair bir proje yapma fikrimiz çıktığında da büyük bir heyecanla o günü bekledim. Bu sıcak hikayeyi sizinle de paylaşarak, belki daha fazla engelli hayvanın sahiplenilmesine yardımcı olabilirim diye umuyorum.

BARINAKLARDA ASIL İHTİYAÇ: AİLE VE SEVGİ

İstanbul’dan İzmir’e yapacağımız yolculuk anı ve hazırlık aşamasında hep nasıl bir manzarayla karşılaşacağımızı merak ettim. Hazırlıklarımızı tamamladıktan sonra gönüllü arkadaşlarımla birlikte İstanbul’dan İzmir’e yola çıktık. İzmir’de bizi Efoder Hayvan Hakları Kurulu sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi sıcak bir şekilde karşıladı. Aynı amaca hizmet eden ve inanan insanlar olarak bir olmuştuk. Bizim için en etkileyici kısım hayvanlarla tanıştığımız ve kaldıkları yuvaları ziyaret ettiğimiz anlar oldu.

Burada engelli kedi evlerini ve başından zorlu hikayeler geçmiş hayvan dostlarımızı ziyaret ettik. Hissettiklerimi kelimelere dökmem zor, çünkü gördüğüm sevgiye muhtaç ve uzaklara bakan o gözleri sanırım hiç unutmayacağım.

Engelli kedi evlerinde sevgiye muhtaç gözler gördüm.

Barınaklarla ilgili birçok yazı okumuştum ve bu deneyimin çok farklı olacağını biliyordum ama düşündüğümden çok daha fazlasını hissetmiştim. Gördüklerim, farkındalıkla birlikte birçok farklı his uyandırdı bende. Her zaman için yapılacak daha fazla şey vardır dedim içimden. Hayattaki en güzel duygu farkında olduğun bir hisle ilgili harekete geçmektir. O gün bizi orada birleştiren ve sonrasında da bir arada tutacak olan şey hissettiğimiz ortak amacın ve sevginin peşinden gitmektir, hayvan sevgisinin.

Barınaklar birçok yönden uyanışa varmamıza yardımcı oluyor. Burada barınma ve yiyecek gibi temel ihtiyaçlardan ziyade aslında bu hayvanların en büyük ihtiyaçlarının aile ve sevgi olduğunu fark ediyoruz. Beni en çok etkileyen noktalardan biri dernek çalışanlarının barınaktaki kedi ve köpeklerden “çocuk” diye bahsediyor olmasıydı. Burada her bir canlı bir çocuk ilgisi görüyor, aynı şekilde sevgi ve büyük bir titizlikle kendisine yaklaşılmasını bekliyordu. Hayatlarını bu dostlara adamış insanlarla tanışmış olmak ve zamanlarının önemli bir kısmını bu amaca harcadıklarını görmek beni derinden etkilemişti. Her canlının gözlerinde yaşadıklarının izleri görülüyor ve hikayesi öyle net okunuyordu ki, etkilenmemek imkansızdı.

Her canlının gözlerinde yaşadıklarının izleri görülüyor ve hikayesi okunuyordu.

ÖZGÜR HAYVAN PARKINDA BİR GÜN

O gün için planladığımız ve ilk aşamada sevgili dostlarımıza en büyük faydayı sağlayacak şey şehrin belirli besleme alanlarına yerleştireceğimiz mama ve su kapları olmuştu. O gün tüm gönüllüler olarak İstanbul’dan getirdiğimiz borular ve malzemelerle birlikte mama kaplarını yapmaya koyulduk. Birlikten gerçekten kuvvet doğuyordu ve gün sonunda birçok besleme alanına yetebilecek kadar mama kabını yapmış olduk. Sonrasında burada yapılan beslemeleri görmek beni oldukça mutlu etti. Bu mama kapları sayesinde ulaşılması zor yerlerdeki beslemeler daha kolay hale gelmiş oldu.

Uzun vadede bu canlara mama dışında bir aile bulmak da çok önemli. Her canlının temel ihtiyaçları arasında yer alan aile ihtiyacı özellikle barınaktaki bu canlar için çok önemli. Hikayeleri dinlerken bu çocukların bir kısmının daha önceden evi olduğunu ve evlerini kaybettiklerini, bir kısmının ise hiç evi olmadığını dinledik.

Biz Borusan şirketlerinde bu canların bir kısmına yuva olmaya karar verdik ve harekete geçtik.  En önemlisi evlerimizde bir can beslemeye karar verdiğimizde bu canları engelli hayvan barınağından veya barınaklardan sahiplenmek. Bireysel olarak bu konuda yapabileceğimiz birçok şey var. Çevremizde yardım bekleyen dostları ve yardım eli uzatmak isteyen insanları buluşturmak yapabileceğimiz en basit adım aslında.

Engelli Hayvan Barınağı Bana Neler Hissettirdi? yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

İnsanlara, hayvanlara, çevreye yani birine, bir şeye faydalı olmak istediğimi fark ettim. Tam da bu arayışın ortasında 2014 yılının sonbaharında bir vakfın tabelası ile karşılaştım, hemen internetten araştırmaya koyuldum. İşte bu adımla başladı benim KAÇUV (Kanserli Çocuklara Umut Vakfı) maceram.

İnsanlara, hayvanlara, çevreye yani birine,
bir şeye faydalı olmak istedim.

Vakıf olduğu için başlarda herkes gibi kaygılarım vardı ve önce bu kaygılarımı gidermeliydim. Başladım bir dizi internet sitesinde dolaşmaya ve vakıf ile ilgili haberleri karıştırmaya. Haberleri taradıkça farklı yaşlarda çok sayıda çocukla karşılaştım. Karşıma çıkan bu gülen gözlü çocuklar ekrandan çıkıp beni sarıp sarmaladı ve duygularıma dokundu. Bir an önce bir şeyler yapmak istedim ve web sitesindeki gönüllülük formunu doldurarak ilk adımı attım. Çevremdeki herkes çok büyük bir sorumluluk olduğunu, duygusal ve travmatik bir durumla karşılaşacağımı, yapamayacağımı söylese de onlara hatta özellikle kendime meydan okuyup direndim, denedim.

Nihayet gönüllülük başvurum onaylandıktan sonra hastanede gönüllü olmak için gereken bir dizi eğitime katıldım ve eğitim sonunda da Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk Hematoloji bölümünde gönüllü olarak görev almaya başladım. O günden beridir her Cumartesi 12:00 – 14:00 saatleri arasında kanserli çocuklarla randevum var. Neler mi yapıyorum onlarla?

Duygusal ve travmatik bir durumla karşılaşacağımı, yapamayacağımı söyleseler de onlara direndim, denedim.

Oyunlar oynuyorum, el ve zeka becerilerini geliştirecek en önemlisi de çocukça eğlenmelerini sağlayacak. Sohbet ediyorum onlarla mutlu, mutsuz ya da hırçın olsalar bile. Dinliyorum onları özgürce ne anlatmak isterlerse. Birlikte televizyon izliyorum, kitap okuyorum onlara. Hatta bazen annelerine yoldaş oluyorum. Aylarca, belki yıllarca hayatı hastane odasında geçen bu vefakâr anneler, farklı biriyle sohbet etmeye, dertleşmeye, biz çocuklarla ilgilenirken koşa koşa gidip ufak tefek işlerini halletmeye o kadar ihtiyaç duyuyorlar ki… Gözlerinde minnet ve samimi bir kucaklamayla uğurlarken beni ne anlamlı, ne işe yarar bir şey yaptığımı bir kez daha hatırlatıyorlar bana.

Hepimizin dışına çıkamadığımız günlük telaşlarımız var. Bu koşuşturma içinde sürdürülebilir gönüllülük çok zor görünüyor farkındayım. Ama yaşattığı manevi tatmini bir kez tadarsanız vazgeçemeyeceğinizi de iyi biliyorum. Size hafta boyunca en keyifli ve mutlu saatlerimi KAÇUV’da geçirdiğimi söylesem şaşırabilirsiniz ama bana kattıklarını ve hissettirdiklerini ancak bu cümle ile tarif edebilirim. Neden mi?

Hafta boyunca en keyifli ve mutlu saatlerimi KAÇUV’da geçirdiğimi söylesem şaşırabilirsiniz ama bana hissettirdiklerini ancak bu cümle ile tarif edebilir.

Gülen gözlü bu minicik çocukların oyun abla/abilerini  kapıların önünde dört gözle beklemesi, gördükleri an yaşadıkları mutluluk, bir aradayken çocukların hastalıkları nedeniyle yaşadıkları ağrı ve acıları unutması, ailelerin gönüllüleri gördükleri an derin bir nefes alması, gönüllülere çocuklarını emanet edip dışardaki işlerini ya da odalarının temizliğini gönül rahatlığıyla yapması, dünyanın en masum, en samimi ve en karşılıksız bağını çocuklarla kurabilmeniz gibi bir sürü neden sayabilirim size.

Dört yılda hiç akrabalık bağım olmayan bir sürü ailem ve yaşantıma anlam katan, küçük mutluluklarım oldu. Yeri geldi tüm gün yemek yemeyen çocuğun oyunlar eşliğinde yediği bir kaşık çorbaya annelerle sevindik, yeri geldi boğazını doktora göstermek istemeyen minikle hep beraber aaa! diye avazımız çıktığı kadar bağırdık, katater taktırmak istemeyen olduğunda birlikte kolları sıvadık, uzattık.  Beni her hafta koşarak hastaneye götüren ve hayatımda ilk defa hissettiğim bu farklı sevgi türü artık ‘iyi ki’lerimin en başında.

Herkesin hayatında iyi ki’leri artırabileceği, küçük dokunuşlarla büyük mutluluklar, değişimler ve güzellikler yaratabileceği alanlar var. Yeter ki iste, yeter ki dene!

Çocuklara Umut Olmak yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

Hiçbir menfaat beklenmeden yapılan bu tür gönüllü aktiviteler, hep birlikte ve örgütlü gerçekleştirildiği zaman insanların gücünü ve neleri değiştirebileceğini gösteriyor.

Ülkemizde kurumsal büyük şirketler sosyal sorumluluk projelerine cirolarının bir bölümünü aktarıyorlar. Ancak sorumluluklar sadece kurumların değil; aynı zamanda toplumu oluşturan bireylerindir. Çünkü toplum her bireyin gelişmesine katkı sunmuş ve bireyleri bir nevi diğer insanlara karşı borçlandırmıştır. Evet hepimizin topluma borcu vardır. Sahip olduğumuz güç, bilgi ve deneyimlerimizi, yeri geldiğinde de imkânlarımızı  başkalarının iyiliği için kullanmak, bir kimsenin ya da kesimin sıkıntısını gidermek, karşılaşılan güçlüklere  yardımcı olmak, yükümlülükleri paylaşmak ve bu bilinci yaymak da borcumuzdur.

Sorumluluklar sadece kurumların değil; aynı zamanda toplumu oluşturan bireylerindir.

Biliyoruz ki  iyi değerler,  sahip olunan imkânlar, paylaştıkça çoğalacaktır ve gönüllülük, tüm  erdemli insanların bunu kendine görev edinen, girişimde bulunma  cesaretini  ve olgunluğunu gösteren, vericiliği seçen güzel yürekli insanların ortaya koyabileceği bir davranış biçimidir.

Gönüllülük çalışmaları maddi destek olmak zorunda değildir. Gün gelir eğitim gönüllülerine eğitmen olarak katılırsınız, gün olur otistik çocuklar ile bir gün geçirerek onlara farklı bir gönül penceresinden bakar, ailelerinin bir gün bile olsa kendilerine zaman ayırmalarını sağlarsınız.

Gönüllülük çalışmalarının maddi destek içermesi gerekmiyor.

Sadece insana değil, çevre ve hayatı paylaştığımız hayvanlara karşı da sorumluluklarımız var. Maalesef elindeki çöpü çöp tenekesine atan birisi kendisini çevreci olarak görebiliyor, insan olmanın, başkalarına saygı duymanın, aynı ortamı paylaşmanın sorumluluğunu çevre gönüllüsü olarak adlandırmak ne kadar doğru? Sokakta yaşayan hayvanların insanların verdiği tahribat sonucunda beton yığınına dönen şehirlerimizde yaz aylarında içecek su, kış aylarında yiyecek bulmaları ne kadar kolay? Onları sadece yanımızda gezdirdiğimiz zaman değil, sevip okşadığımız zaman değil, ihtiyaçları olduklarında yanlarında olmalıyız.

Eşlerinden ve babalarından şiddet gören kadınlarımıza, kızlarımıza karşı sorumluluklarımız yok mu? Bu eşleri ve babaları kim bilinçlendirecek ve onları eğitecek?

Bahar temizliği yaparken şunları da atsam mı acaba, gardırobumda yer açılsa dediğimiz ve artık giymediğimiz kıyafetlerimize ömrü boyunca ulaşamayacak insanların varlığını da unutmayalım.

Büyük kitlelere ulaşan engelsiz yaşam için mavi kapakları toplamayan kaldı mı? Artık her köşe başında mavi kapak kutusu görmek mümkün. Çok küçük yaşta çocuklarımıza bunu öğrettik. Artık tüm belediyeler atıkları ayrıştırılmış olarak topluyor, biz de çöplerimizi teslim ederken ayrıştırabilsek…

Birbirine sımsıkı sarılmış bir milyon Lösev ailesinin Ankara’da yeni inşa ettiği Lösev hastanesine bir tuğla da biz koymayalım mı?

Meslek lisesinin memleket meselesi olduğunu söyleyen Koç Topluluğu’na bu mesele sadece sizin meseleniz denebilir mi? Neden meslek lisesinde okuyan öğrencilerin hayatlarını kolaylaştırmak, onları erdemli ve sorumluluk sahibi insanlar yapmak için koçluk yapmayalım?

Görme engellilerin, bedensel engellilerin karşılaştıkları engelleri birlikte kaldırmayalım mı?

Huzurevlerinde sadece bayram günleri ziyaret ettiğimiz yaşlılarımızın hayatları bu kadar mı? Onlar ne yazık ki yılın her günü yalnızlar.

Her geçen gün yeşil alanlarımızı, ormanlarımızı kaybediyoruz. Bizden sonraki nesillere yaşanabilir bir çevre borcumuz var. Biz bizden önceki neslimizden bunu böyle aldık; daha ileriye taşımak bizim borcumuz.

Bireysel sorumluluklarının farkında olan birisinin yapabileceği o kadar çok şey var ki… Yeter ki zaman ayırabilelim.

Daha Borusan’ın gönüllük platformu olan Okyanus’umuza atmamız gereken o kadar çok deniz yıldızı var ki…

Haydi bugün başlayalım. Belki bugün yarındır.

Sevgiyle,  insanlara ve çevreye dost kalın.

Hepimizin Topluma Gönül Borcu Var yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.