Boğazda yedi sene önce fotoğrafını çekip “Bir gün bu teknede yarışmayı çok isterdim” kadar umut dolu ve içten bir dileğin, yıllar sonra dönüp dolaşıp beni bulması tarif edilemez bir duygu. İlk antrenman öncesi heyecandan uyutmayan cinsten. Ne daha önce bindiğim teknelere ne de daha önce yarıştığım takımlara benzemiyor. Herkes yüreğini, zamanını, emeğini koymuş. Birlikte büyümüş bir aile gibi…

Gerçek bir yelken takımı olmak, bir şirketin çarklarının doğru dönmesi ile benzer şekilde işler. Tüm şirket ve departmanlardaki çalışanların kişisel başarısı, diğer bölümler ile entegre olmadıkça kümülatifte bir bütün ortaya nasıl çıkmıyorsa, yelken takımındaki görevler de birbiriyle uyumlu çalışmazsa tekne rotasını bulamaz. Biz de bu uyumu yakalamak adına kaptanımız eşliğinde haftanın tüm boşluklarını doldurmaya çalışıyoruz. Stres yönetiminden, belirsizlik anında kriz yönetimine, proaktif olmaktan, ekip ile iletişimi destekleyen birçok yetkinliği de her an deneyimlemiş oluyoruz. Sadece fiziksel değil, birçok farklı kasımız aynı anda çalışmayı öğreniyor.

Doğa ve denizin uçsuz bucaksız gizemi, hükmedilemez olması, mücadele etmeden değişen tüm fiziksel duygulara adapte olarak manevi duyguları da yüceltmesi ve günün sonunda herkesin dışarı çıkmaya üşendiği, zorlu koşulların üstesinden başarıyla gelip, ofis yaşamından biraz da olsa uzaklaşmak isteyenler için biçilmiş kaftan diyebilirim. Bir antrenman veya yarışın sonunda karada sadece bazen selamlaşılan yüzlerle oturup vakit geçirmek ise kocaman bir ailenin içinde olduğumuzu gösterirken, ait olma hissini de en üst seviyeye çıkartıyor.

Borusan Yelken Takımı iki ayrı klasmanda, iki ayrı tekne ile ağırlıklı İstanbul’da, zaman zaman ise Türkiye’de düzenlenen diğer açık deniz yarışlarında yer alıyor. Yeri geliyor teknede sadece kadınların yarıştığı Deniz Kızı Yelken Kupası‘nda, yeri geliyor uzun bir transferin ardından Aegean Link Regatta için Çeşme’de ya da İstanbul boğazında gerçekleşen Bosphorus Cup‘ta buluyoruz kendimizi. Yelken sporunun bu kadar desteklendiği ve büyümek için her gün adım atan bir yerde çalışmak kadar gurur verici bir şey olamaz. Ne mutlu ki teknelerimiz hep de ön sıralarda yer alıyor. Bunu da ekibin azmi, öğrenme hevesimiz ve adanmışlıkla gelen uyum destekliyor.

Elbette zorlukları da yok değil. Bir kere her an her şey değişebiliyor. Rüzgar başına buyruk esmeye alışmış. Ama günün sonunda beni yelkene bağlayan, nefes aldıran şey de bu mücadele içinden daha güçlenerek çıkmak sanırım. Kenetlenmek ve tekneyle bütünleşmek daha da sıkı sarılmaya teşvik ediyor. Bazen tuzlu suyla yıkanmak da cabası. Karaya adım attığında bir sonraki seyir planlamasına geçmek için can atıyor insan. Yeri geldiğinde yunuslarla dans edip, yeri geldiğinde ise bir ekip olarak yağmur altında ıslanırken birbirimize bakıp takımın hangi hamleyi yapacağını gözlerden anlayabiliyoruz. İşte yelken sporu bunları size vaat ediyor. Halatları çekip rüzgarı yelkene doldurduğunuz an yepyeni bir hayata adım atıyorsunuz. Ve değişen, yerinde durmayan rüzgarı yakalamaya, en verimli şekilde kullanmaya çalışıyoruz ki rüzgar ile dansımız devam etsin. Altınızdaki yarış makinesinin istediklerini verdiğinizde, hayalleri süsleyen fakat çok az kişinin sahip olduğu duyguları tatmaya başlayabilesiniz.

Biliyorum bu bir tutku… Sizlere bu satırları yazarken sürekli gülümsediğimi fark ettim. Sizin için de dileğim, değerlerinize paralel tutkularınızı bulmanız, taçlandırmanız ve her daim yaşatmaya çalışmanız. Olur da yazıdan sonra esinlenip yelkene başlamak isterseniz biz hep BSK çatısı altında yeni ekip arkadaşlarımız için buradayız.

Rüzgarla Dans: Bir Yelken Hikayesi yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

Borusan yüzme takımını her seviyede yüzme bilen arkadaşlarımız için kurduk. Antrenörümüz, antrenmanlarımızda herkesin seviyesine göre gelişim alanlarını tespit ediyor ve uygun antrenmanlar oluşturuyor. Her hafta iki akşam antrenman yapan ekibin, kısa süre içerisinde hızla ilerlediğini görmek mümkün. Antrenmanlarızda isteyenlerle birlikte her sene tekrar eden havuz ve açık deniz yarışlarını hedef olarak koyup bu yönde hazırlık yapıyoruz. Yarışlara birlikte katılmak, çabalamak, heyecanını yaşamak ise her gün yaşadığımız ofis hayatımızdaki kimliklerimizden sıyrıldığımız apayrı bir tecrübe. Bütün hafta boyunca “İş insanı Aslı Hanım” kimliği ile dolaşıp kısa bir süre için bile olsa “takım arkadaşım yüzücü Aslı” olmak harika bir duygu.

10 yıl evvel yüzme sporunu düzenli yapmak için yola çıktığımda, sağlık için bir adım atmıştım. Fakat zamanla yüzdükçe ve daha uzun mesafeler de gitmeye başladıkça yüzme benim için adeta bir tutku olmaya başladı. Günlük sorunlarımı yüzerken çözmeye, aynı zamanda meditatif etkisini de hissetmeye başladım. Bu süre zarfında ruh, zihin ve beden olarak güçlenmeye başladığımı hissettim. Ben yüzerken aynı zamanda değişiyordum. Bir zaman sonra düzenli yüzmeden yapamadığımı farkettim. Yani yüzme benim için artık sadece bir motivasyon aracı değil benim bir vazgeçemediğim disiplinim, hayatımdaki önemli parçalarımdan biri olmuştu.

Borusan Spor Kulübü Yüzme Takımı ise takım ruhunu yaşadığım, her seviyeden katılımcılarla birbirimize destek verdiğimiz, gelişimimizi gözlemlediğimiz, arkadaşlıklar edindiğimiz ve de yarışlara hazırlandığımız çok önemli bir ortam oldu. Yüzme takımı kurulana kadar her ne kadar yüzme benim için bir tutku olsa da hiçbir zaman yarışlara katılmayı düşünmedim. Her zaman bu işi profesyonellerin yapması gerektiğini düşünmüştüm. Yanılmışım

Önce Corporate Games yarışları ve madalyalar, ardından Gelibolu Triatlon ve kadınlar takımında 1.cilik, iki defa katıldığım İstanbul Boğaz yarışının öncesindeki zorlu eleme faslını başarıyla geçebilme, Cunda yüzme yarışı ve nihayet 3 senedir girmek için uğraştığımız Meis-Kaş yarışı ve kadınlar yaş kategorisinde 3.cülük…

Meis-Kaş yarışı maceram 3 sene önce başladı. İlk sene pandemi nedeni ile yarış iptal edildi. İkinci sene sporcu vizemizi de almamıza rağmen son dakika Yunanistan tarafından yarış iptal edildi. Nihayet bu sene yarış olacak mı olmayacak mı, son dakika iptal olur mu endişeleri ile o yarış yapıldı.

Kaş Limanı Gümrük kapısından kıyafetlerimiz ile pasaport kontrolünden geçip, Yunanistan’dan Türkiye’ye denizden yüzerek geçmek inanılmaz keyifli übir maceraydı. Yarışa 4 arkadaş katılmaya karar verdik ve 3 senedir bunun heyecanı ile bekledik. Meis adasına 20 dakikada tekne ile gidip suya aynı anda atlamak, yaklaşık 7200 metreyi 3 saat boyunca aralıksız yüzmek, aynı anda takım olarak birbirimizi kollamak hayatımda unutamayacağım güzel anılar olarak kalacak. Her yarıştan sonra bu yarışa tekrar gelinir derim ve Meis – Kaş da kesinlikle bu yarışlardan biri oldu. Boğaz yarışından farklı olarak beni biraz daha zorlayan kısım ise kerteriz almanın zor olduğu ve yaklaşık 3000 metre kadar hiçbir yeri göremeden gittiğiniz açık deniz olması idi. Boşluğa doğru yüzmek farklı bir psikoloji. Ekip olarak yarışlara girmek ve birlikte yüzmenin kendini iyi hissetmekte çok büyük bir etkisi var. O nedenle suya ilk atladığımda bu yarışı rahatlıkla bitirebileceğimi de bir yandan hissetmiştim. Yarışta kadınlar yaş kategorisinde üçüncülüğü almış olmak da bu yarışın diğer keyifli bir kazanımı oldu. Şimdi sıra tabii ki daha da uzun mesafe yarışlarda. Biliyorum ki yaşadığım süre boyunca ben hep yarışlara gireceğim ve hep daha zorlu yarışları deneyimleyeceğim…

Sözün özü tüm bu deneyimlerimden sonra yüzme, hayatıma anlam katan çok önemli bir spor oldu benim için. Beni anlatan önemli özelliklerimden birisi oldu 10 senedir. Herkesin tutku ile yapabileceği bir spor dalını keşfedebilmelerini dilerim. Onu bulduğunuz anda farklı bir siz ile tanışacağınıza, sınırlarınızı daha fazla zorlamaya gönüllü olacağınıza inanıyorum.

İki Ülke Arası Meis – Kaş Macerası yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

“Hiç olmazsa günde yarım saat yürüyeceğim” ya da “Bu hafta kesin başlıyorum spora” gibi cümleleri sık sık kuruyor ama bir türlü aksiyon almayı çoğumuz başaramıyoruz. Özellikle hepimizin evlere kapandığı bu dönemde harekete geçecek gücü bulmak da giderek zorlaşıyor. Halbuki içimizdeki hep doğruyu söyleyen ses bize “asıl şimdi hareket etmenin çok daha önemli olduğunu” söyleyip duruyor.

Peki, harekete geçecek ilhamı bulmak gerçekten o kadar kolay mı? Pandemi koşulları, evden çalışmaya geçiş, dışarı çıkma saatlerindeki kısıtlamalar hepsi önümüzde birer engel gibi görünüyor değil mi? Ama aslında içten içe biliyoruz ki önümüzdeki tek engel kendimiziz. Bulduğumuz tüm bahaneleri kenara bırakmak, daha sağlıklı bir yaşam için harekete geçmek için bugün en doğru gün! Aradığımız ilham ise çok yakınımızda. Ünlü sporcuların, spor takımlarının hikayeleri size ihtiyacınız olanı vermeye hazır. Hem kim bilir belki de bu hikayeler yürüyüşten daha fazlasına hazır olduğunuzu anlamanızı da sağlar…

The Last Dance
Spor belgesellerinin belki de en meşhuru, efsanevi basketbol oyuncusu Michael Jordan’ın Chicago Bulls’la 1998 yılında elde ettiği 6. ve son şampiyonluğunu anlatan “The Last Dance”. Netflix ve ESPN Films’in ortak yapımı olan bu eşsiz belgesel, Chicago Bulls’un o sezonki oyuncularını ve saha dışında yaşananları oldukça heyecan verici bir dille anlatıyor. 10 bölümlük belgesel serisinde Michael Jordan’ın daha önce hiç bilmediğiniz yönlerini görmek, dönemin bilinmeyenlerini öğrenmek hem ilham verici hem de oldukça keyifli bir seçenek.

New Generation Queens
Gerçekten istediğinizin peşinden gitmek her zaman o kadar kolay olmuyor. Özellikle kadınlar için… Kadınların futbol oynamasının ahlaka uygun bulunmadığı Zanzibar’da bir kadın futbol takımı kurmak ise tahmin edilenin ötesinde bir zorluk. Spor ve kadını merkezine alarak ülkenin kültür ve tarihine ışık tutan belgesel, kadın futbolcuların zorlu mücadelesiyle herkese ilham oluyor. Toplumsal cinsiyet dayatmalarını yok sayarak Tanzanya ulusal takımına seçilmek için çalışan kadın futbolcuların bu meydan okuması ayağa kalkmak için ihtiyacınız olanı size vermeye hazır!

Kick in Iran
Konu spor olunca, cinsiyet ayrımcılığı daha da dikkat çeker bir hale geliyor. Bir kadın sporcu olarak spor yapmak için önce özgürlük mücadelesi vermeye hazır olmanız gerek! İran spor tarihinin en önemli isimlerinden biri olan İranlı kadın sporcu Sara Hoşcamal‐Fıkrî’nin 2008 Pekin Yaz Olimpiyatları’na uzanan yolculuğunu anlatan “Kick in Iran” da tam olarak bu özgürlük mücadelesini anlatıyor. Erkek egemen bir toplumda kadın sporcu olmanın zorluklarını gözler önüne seren belgesel, dünyanın birçok yerindeki kadınlar için ortak bir hikaye yazıyor.

Losers
Kazananların hikayelerine hepimiz aşinayız, peki ya kaybedenler? Birbirinin benzeri başarı hikayelerinden sıkılanlar için belgesel serisi “Losers”, hikayenin diğer tarafını anlatıyor. Kaybedenler, hayal kırıklığı yaşayanlar ama yine de vazgeçmeyenler… Gerçekten her kaybediş daha iyisi için atılan bir adım mı aslında? Tam olarak ne zaman kaybediyoruz, yarış bittiğinde mi, pes ettiğimizde mi? Animasyon bölümleriyle de dikkat çeken sekiz bölümlük belgesel serisi tüm bu soruların cevabını veriyor.

Murderball
Fiziksel engellerin engel olamadığı olağanüstü sporcuların hikayesinden başka nerede ilham bulabiliriz ki? Engelli sporculardan oluşan Amerikan rugby takımının başarı hikayesini anlatan “Murderball”, 2004’te Atina’da gerçekleşen Paralimpik oyunlarındaki mücadeleyi konu alıyor. Takım ruhunun ve kendine inanmanın önemini bir kez daha hatırlamamızı sağlayan bu duygusal hikaye, kendinizi sorgulamanız için en doğru seçeneklerden biri.
Her birinde farklı bir hikayeye tanıklık edeceğiniz, harekete geçmek isteyenin önünde hiçbir engelin duramayacağını gözler önüne seren bu belgeseller yeni bir yola çıkmak isteyen herkese rehber olacak. İyi seyirler!

Harekete Geçmeye Hazır Mıyız? yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

YÜZLEŞME ANI

Aldığım şortun üzerime olmadığını ve bir üst bedene geçmem gerektiğini aynada gördüğüm manzara ile kavradığım an birinci kırılma noktasını yaşadım. Çok saçma ama bu ben miyim dedim kendi kendime. Kızdım, öfkelendim ve sinir oldum. Daha önce canım annem diyordu “kilo almışsın yine, bak göbeğin önden gidiyor, dikkat et.” Ama anne yüreği işte, biraz sonra bunu da yersin, bak bu tatlı çok güzel, bundan da tatmalısın… Anne kendi yemeden önce evladına yedirmek istiyor. Değişim zamanı gelmiş artık farklı bir bakış açım olmuştu. Aynaya baktığında gerçekle yüzleşmez isen başlayamazsın dedim. Tam o zamanda bir e-posta geldi.

Bu ben miyim dedim kendi kendime. Kızdım ve öfkelendim.

Borusan Atletizm Kulübü kurulmuş ve Pazar günü Belgrat ormanına koşuya davet ediyordu. Kafamda deli sorular vardı? Koşabilir miyim? Nefesim yeter mi? Sabah nasıl kalkarım? Kimseyi tanımıyorum gibi deli sorular…Geçmişte spor deneyimim vardı ama uzun bir süre ara vermişim. Bununla beraber kararlıydım, “bu işin üstesinden gelebilirsin” dedim kendi kendime. O Pazar erkenden kalktım, buluşma noktasında Borusan ailesinin üyeleri, Kaptanımız Yasemin Hanım, Atletizm antrenörü Özkan hocam ile tanıştım. Ufaktan başladım koşmaya. Daha dün gibi birinci kilometrede ben bitmiştim, artık ne gidecek derman ne de bedenim vardı. Ama tamamlanması gereken 5 km daha varmış ki az koşar gibi yaptım ve yürüdüm o kalan yolu. Özkan Hocam bende bir şey gördüğünü ve benim bu parkuru bir gün hiç durmadan koşabileceğimi söyledi. “Ben inanıyorum, senin yanındayım, sen de inan Serkan” dedi. “Ok hocam senleyim” dedim. Bu ikinci dönüm noktası oldu benim için.

AŞKA DÜŞME

Evet, artık ben de Borusan Atletizm Kulübü’nün bir üyesi olmuştum, her hafta aralıksız buluşma noktasına gidiyordum. Sevmek; sevdiğin şeylere zaman ayırmaktan geçer, boşlukları doldurmaktan değil. Bir önceki gün kaçta yattığımın, uykusuz kaldığımın, yorgun olduğumun bir önemi yoktu artık. O gün oraya gidilecek ve o antrenman yapılacaktı benim için. Günler geçtikçe ben ve çevrem bendeki değişimi görüyor ve bana bunu söylediklerinde daha bir moralli ve hırslı oluyordum. Artık yağmur yağdığı, soğuk olduğu sabah bile koşu iptal olmasın, ben yağmurda da koşarım diyordum. Koşmak artık bir aşk olmuştu benim için.

Artık koşarken içime huzur doluyor, mutluluk hormonlarım tavan yapıyor, kendime olan güvenim ve saygım artıyordu. Hayatımdaki boşlukları doldurmak yerine sevdiğim şeylere zaman ayırıyordum. Borusan Atletizm Kulübü’nde sadece koşmuyorduk. Borusan ailesinden yeni arkadaşlıklar edindim.Öyle arkadaşlıklar ki artık dostluk, kardeşlik oldu bizimkisi. Birbirimize destek olduk, moral olduk, enerji olduk. Yarışmalara katıldık hep beraber, finişi göremem diyen arkadaşlarımızın elinden tuttuk, hadi sen başarırsın senin yanındayım dedik. Sonra yarışmalarda başarılar kazandık adım adım…

Artık daha mutluydum, daha keyifliydim, daha zinde uyanıyor ve daha az yoruluyordum. Üzerimden büyük ama çok büyük bir yük gitmişti artık. Koşuya ilk başladığımda 107 kiloda biriydim ve arık yeni ben 83 kilo. Şimdi artık Belgrat ormanında bulunan 6 km parkuru durmadan 3 tur koşabiliyorum. Yemek konusunda da bir endişem yok, yemek yemeğe devam ediyorum. Ama ne yersem yiyeyim mutlaka onu koşarak yakıyorum. Artık ben bedenimi değil bedenim beni taşıyor.

Teşekkürler Borusan Atletizm Kulübü, Teşekkürler Özkan Hocam.

Koşmaya Nasıl Aşık Oldum? yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

Ormanlar, parklar, dağlar,çayırlar… Açık arazide bir harita ve pusulayla yönünüzü bulabilir, size verilen hedeflere ulaşabilir misiniz? Hassas yön bulma becerileri, hızlı ve doğru karar alma yeteneğinizi geliştiren böyle bir spor var: Patika oryantiring.

Borusan Mannesmann’ın ambar personeli Mevli Mokan beş yıldır bu spor ile uğraşıyor. İlk başta istemeyerek başlasa da kahramanımız çıktığı bu yolculukta pek çok başarıya ve şampiyonluğa imza atıyor. Konfor alanının dışına çıkıyor, önyargılara meydan okuyor, önüne çıkan türlü engelleri aşıyor.

Şampiyonun ilham veren hikayesi videomuzda.

ENGELLERE MEYDAN OKU

Mevli’nin hikayesinde videoda yer verebildiğimizden çok daha fazlası var aslında. Onu etkileyen bir olayı Portekiz’de katıldığı dünya şampiyonasında yaşamış. “Yalnız yaşayan biri olduğum için eve geldiğimde genelde eşyalarımı gelişigüzel etrafa atar, daha sonra evi toparlamam gerektiği zaman toparlardım. Ama dünya şampiyonasında bir İtalyan sporcu dikkatimi çekti. Sporcu tekerlekli sandalyede yarışıyordu, kolları ve bacakları yoktu. Ama yarışma bittiğinde tekerlekli sandalyesinin önündeki platformda bulunan plastik kutuya bütün yarıştığı malzemeleri, harita, pusula ve kalemini ağzıyla tek tek itinalı bir şekilde yerleştiriyordu. Onu izlerken hem ibret aldım hem de aslında benim hayatımda değiştirmem gereken ne kadar çok şey olduğunu fark ettim” diyor.

Spora başlamadan önceki hayatını ise “asosyal” olarak tanımlıyor. İş ve ev arasında mekik dokuyor, evdeki zamanını internette oyun oynamakla geçiriyormuş. Yarışmadan ilk derecesini kazandığında, müjdeli haberi vereceği, beraber sevineceği kimsenin kalmadığını fark ediyor. Patika oryantiring daha fazla hayatın içine karışmasını, sosyal çevresinin daha çok gelişmesini sağlıyor. Hiperaktif çocukların da oryantiring eğitimleriyle analitik düşünme becerilerini artırdıklarını ve enerjilerini daha iyi kullanmalarını sağladığını sözlerine ekliyor.

HAREKETE GEÇ

Borusan Spor Kulübü, #HareketeGeç sloganıyla tüm çalışanlarını daha mutlu, sağlıklı olmaya ve takım ruhuyla hareket etmeye davet ediyor. İster amatör, ister sporcu, isterse daha önce hiç spor yapmamış olsun, tüm Borusanlılar spor kulübünün sunduğu imkanlardan faydalanabiliyor. Branşlar ve katılım ile ilgili daha detaylı bilgiye linkten ulaşabilirsiniz.

Bir Şampiyonun Hikayesi yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

Borusan Spor Kulübü İcra Kurulu Başkanı ve Borusan Otomotiv Motorsport Yarış Pilotu Levent Kocabıyık ile motor sporları üzerine konuştuk. Levent Kocabıyık motor sporları alanında yarışan milli bir sporcu. Ulusal ve uluslararası şampiyonlukları bulunuyor. Çocukluk hayalini gerçekleştirerek yarış pilotluğuna giden tutkulu bir yolculuğu bulunuyor.

Bir yarış pilotu nasıl olunur?

Sürüş performansınızı nasıl geliştirebilirsiniz?

Yüksek hızlarda baskı altında karar verebilmek…

Kartingin motor sporlarına temel oluşturduğunu ve Borusan’da spor kulüpleri altında Karting kulübü olduğunu biliyor musunuz?

BMW otomobil modellerinin yarış performansı…

Yarış pilotu olmanın önünde cinsiyet veyaş engeli olmadığını biliyor musunuz?

Konu ve konuk önerileriniz, programımızla ilgili yorumlarınız, görüşleriniz için  merlino@borusan.com adresine e-posta gönderebilirsiniz.#TuruncuPodcast

Tüm podcast’leri ayrıca Spotify’dan 
dinleyebilirsiniz.

Motor Sporları Aşkına yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

Tabi bizim gibi 80’lerde çocuk olanların kahramanları daha gerçekçi, daha elle tutulur kişilerdi. Bruce Lee gibi efsaneler, Jean Claude Van Damme gibi ya da Steven Seagal gibi yıldızlardı. Bunların filmlerini izleyip de etkilenmeyen bir tane çocuk gösteremezdiniz. Tabi ki ben de ziyadesiyle etkilendim ve spor hayatıma ortaokul ikinci sınıfta Teakwondo ile başladım.

Lise yıllarına kadar severek isteyerek yaptığım sporu üniversite hazırlık yıllarında ister istemez bırakmak zorunda kaldım ve uzun yıllar spor salonuna adım atmadım. Ama aklımda bir kıymık gibi ya da yüreğimde bir sızı gibi kaldı. Hani akşam eve gelince, “Ben bugün bir şey yapacaktım” diye düşünürsün ama ne olduğunu bulamazsın ya onun gibi bir şey işte.

“Lise yıllarında yaptığım Taekwando aklımda bir kıymık, yüreğimde bir sızı gibi kaldı.”

İş hayatı, evlilik, çocuklar derken, yıllar hızla akıp gitti ama ben içimdeki o boşluğu bir türlü dolduramadım. Ta ki bir arkadaşım “eski bir dostum spor salonu açmış gidelim mi?” diye sorana kadar. Sanki yıllardır bu soruyu sormasını bekliyordum. Sorusunu tekrarlamasına izin vermeden, “tamam yarın gidip başlıyoruz” deyip ertesi gün Kickboks derslerine kayıt yaptırdık ama arkadaşım iki ders sonra bıraktı.

AZİM, KARARLILIK VE FEDAKARLIK

Özlemini duyduğum spor hayatıma geri dönmüştüm. Artık günde sekiz saat iş yerinde çalışmanın üzerine haftada üç gün koşa koşa salona gitmeye başladım. Akşam eve saat 10, 11 gibi gelebiliyordum ama hiç yorulmuyor aksine daha dinamik, daha güçlü hissediyordum kendimi. Salonun başka bir enerjisi vardı sanki. Yılların açığını kapatmaya çalışıyordum adeta. Tabi bu gayretim hocamın gözümden kaçmamıştı, beni kuşak sınavlarına girmem konusunda yüreklendirdi. Ben de kabul edip tüm kuşak sınavlarına girdim, sonunda kuşak sınavlarını tamamlayıp 1. Dan siyah kuşağımı aldım. Bir senenin ardından 2. Dan kuşağımı da almıştım. Bundan sonra gözüm artık antrenörlükte idi; kickboks antrenörü olmam için hiçbir engel kalmamıştı önümde. 

Beklediğim haber kickboks federasyonunda yayınlanınca hem sevindim hem hayal kırıklığına uğradım. Antrenörlük semineri tarihi bana uymuyordu çünkü Borusan Oto’ya başlayalı on bir gün olmuştu. Ben yıllık iznimi henüz hak edememiştim ve benim on iki gün izin almam gerekiyordu. Bu isteğimi servis müdürümle paylaşınca hiç tereddüt etmeden, şirketimizin bu gibi faaliyetlere her zaman destek verdiğini ve bana da bu konuda destek vereceklerini söylediklerinde nasıl mutlu olduğumu anlatamam! Servis müdürüm ve şube müdürüm sayesinde Borusan Oto gibi bir şirkette çalışmanın gururunu ve avantajını yaşamış oldum.

İki haftalık seminerimi başarı ile tamamlayıp sonunda antrenörlük hedefimi gerçekleştirmiş oldum. Yıllar sonra başladığım spor hayatımda böyle bir noktaya geldiğim için çok gururluyum! Gerçekten isteyince azim edince insanlar için bu hayatta olmayacak bir şeyin olduğuna ben inanmıyorum. Yeter ki gerekli olan azmi, kararlılığı ve fedakarlığı gösterelim. 

Kickboks Antrenörü yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

Basketbol, tanıştığımız günden beri hep hayatımın bir parçası oldu. Öyle ki, hem okul hem de iş yaşamında basketbol oynamak için her türlü fırsatı değerlendirdim. Üniversite takımı ile katıldığım turnuvalardan tutun da, Borusan’daki görevim nedeniyle uzun zaman geçirdiğim coğrafyalarda basketbol oynadığım gruplara kadar…

Çocukluk tutkumu doğal olarak işe de taşıdım, basketbol aşıklarını bir araya getirmek için Borusan’da basketbol takımı kurma sürecini üstlendim. Her şey, Borusan Mannesmann’daki mesai arkadaşlarımla kurduğumuz takımla katıldığımız tek pota turnuvasında, diğer bir Borusan şirketi olan Borusan Manheim takımıyla karşılaşmamızla başladı. Bu tip turnuvalara ayrı ayrı takımlarla katılmak yerine beraberce tüm Borusan’ı temsil edecek bir takımı neden kurmuyoruz dedik.

Ama öyle kolay oldu sanmayın. Öncelikle Borusan içerisinde bunun iletişiminin ve gerekli maddi kaynakların sağlanması, antrenör, saha, turnuva organizasyonlarının yapılması gibi zorluklar çıktı karşımıza. Borusan Spor Kulübü’nün kurulması ile iletişim ve maddi kaynak konularını çözdük. Antrenör, saha ve turnuva organizasyonlarını ise basketbol camiasındaki tanıdıklarım vasıtasıyla hallettik. Bu konuda öyle bir motivasyonum vardı ki, antrenörümüzle anlaşmayı dünyanın öbür ucundan, tatile gittiğim Avustralya’dan telefonla sonuçlandırmıştım.

KURUMSAL BASKETBOLCUNUN HAYATI

Kurumsal takımlar genelde basketbola gönül vermiş ve iş yüklerine, hatta kimi durumlarda ilerleyen yaşlarına rağmen basketboldan kopamamış kişilerden kurulu oluyor. Bunlar arasında, zamanında profesyonel olarak oynamış, hatta milli takımda forma giymiş oyuncular da var. Kimi zaman, katıldığımız turnuvalarda başarı elde etmek için aktif oyuncuları bordrosuna alan şirketlerle de karşılaşıyoruz. Biz Borusan’da sportif kabiliyete göre işe alım yapmıyoruz ama gerek takımımıza sağladığımız antrenman sahası ve profesyonel antrenör gibi olanaklar, gerekse çalışanlarımızın ekstra çabası ile katıldığımız turnuvalarda her zaman iddialı oluyoruz.

Kurumsal takımlar arasında olsa da maçlarımız kıran kırana geçiyor, herkes takım için elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyor. Kimi zaman özel yaşamımızdan, kimi zaman uykumuzdan feragat ederek, antrenman ve maçlara gidiyoruz. Sezon boyunca haftada iki antrenman ve neredeyse her hafta sonu da maçımız oluyor. Bunun dışında, takımın yönetimsel işlerine de zaman ayırmak gerekiyor. İşin bu kısmıyla, Borusan Spor Kulübü’ndeki her branşta olduğu gibi, gönüllü branş sorumlusu arkadaşlarımızla beraber ilgileniyoruz.

Elbette sevdiğiniz bir disiplinle uğraşmanın, emek vermenin size pek çok faydası da oluyor. Basketbolun, hayatıma kattığı disiplin ile, bir takım sporu olarak da sahip olduğum takım çalışması nosyonunu ve sosyal ilişkilerimi geliştirerek iş yaşamıma çok katkısı oldu. Bu sayede pek çok milletten ve coğrafyadan halen süren arkadaşlıklar edindim. Ayrıca, basketbol bana şunu öğretti: Hatalı bir karar vermek dahi kararsızlıktan iyidir!

Basketboldan öğrendim: Hatalı bir karar vermek dahi kararsızlıktan iyidir!

Diğer birçok spor dalında da olduğu gibi, mümkün olduğunca erken yaşta bu spora başlamak hem atletik becerilerini hem de oyun zekasını geliştirmek açısından önemli olsa da çalışmayı bırakmamak, kendinizi sürekli geliştirmek ve sportmenlikten taviz vermemek bu oyunun olmazsa olmazları.

HAYDİ KALKIN MAÇA GİDİYORUZ!

Spor Kulübünde Basketbol takımımızda neler yaptığımız genellikle merak ediliyor. Kısaca anlatayım! Bir yandan spor yaparak günlük hayatın stresinden kurtulup zihnimizi boşaltmak, diğer yandan da bu enerjiyi bir amaca yönelterek, bir takımın parçası olma heyecanını yaşamak bizi motive ediyor, birbirimize bağlıyor.

Oluşturduğumuz takım ruhu sayesindedir ki iş gününün yorgunluğuna ve İstanbul trafiğine rağmen, haftada iki kere İstanbul’un dört bir yanındaki Borusan lokasyonlarından gelip antrenman salonunda buluşuyor, hafta sonları da Borusan’ı temsil etmek için maçlara çıkıyoruz. Eğer maçlarımıza gelirseniz, sizler de sahadaki oyuncularımızı bir top için kendilerini yere atarken, bençteki arkadaşlarımızı heyecandan hop oturup hop kalkarken veya tüm takımı sevinçten sarmaş dolaş olmuş halde görebilirsiniz.

Erkek ve Kadın Basketbol Takımlarımız Kasım – Mayıs arasında organize edilen Şirketler Basketbol Ligi’nde (CBL – Corporate Basketball League ve WCBL – Women Corporate Basketball League) mücadele ediyor. Ayrıca, yıl boyunca organize edilen kurumsal tek pota turnuvalarına da katılıyoruz. Profesyonel antrenörlerimiz var. Mayıs-Ağustos arası haftada tek antrenman, Eylül-Nisan arası ise haftada iki antrenman yapıyoruz. Takımlarımız tüm Borusanlılara açık ancak oynadığımız liglerde kadro sınırlaması olduğu için seçme yapmamız gerekiyor. Yılda 1-2 kez (Genelde Mayıs ve Eylül aylarında) genel seçme yapıyor, arada gelen taleplerde de ilgili arkadaşları deneme için antrenmanlara davet ediyoruz. Takım kadrosu ile ilgili kararları antrenörlerimiz veriyor.

Erkek Basketbol Takımımız, katıldığı son üç tek-pota turnuvasında da şampiyon olup, CBL 2018-2019 sezonuna 7 galibiyetle başlayarak tarihindeki en başarılı sezon başlangıcına imza attı. 60 takımın katıldığı ligin normal sezonunu 8. sırada bitirerek play-off maçları oynamaya hak kazandı. Kadın Basketbol Takımımız da WCBL’de 2 yıl önce şampiyonluk sevinci yaşadı.

Şirketimiz ve Borusan Spor Kulübü bizleri olabildiğince destekliyor. Oyuncularımız gerek antrenmanlara katılarak gerekse maçlarda büyük çaba sarf ederek Borusan’ı en iyi şekilde temsil etmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Tek eksiğimiz seyirci desteği! Bu bağlamda, Borusanlıları, aileleriyle maçlarımızı seyretmeye ve takımdaki coşku ve heyecanı paylaşmaya davet etmek istiyorum. Gelin, Borusan ismini sporda da beraber zirveye taşıyalım!

Basketbol Aşkı yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.

Buraya gelirken kendimi baya bir zorlayacağımı biliyor ve bu yüzden Işık Ülkesi Likya Yolu’nu yürümeyi çok istiyordum. Yapamazsam, keyif alamazsam diye endişelerle başladığım yürüyüşümün ikinci günü, o endişeleri yirmi bir kilo gelen sırt çantamda artık bulamıyordum.

LİKYA YOLU

Likya Yolu, antik Likya medeniyetinin sınırları içinde bulunan ve site devletlerini birbirine bağlayan patikaların oluşturduğu bir ulaşım sistemi aslında. Likya yani Işık Ülkesi’nin tarihi 3000 yıl öncesine dayanıyor. Likya Yolu, pek çok farklı kaynak tarafından dünyanın en iyi 10 yürüyüş rotasından biri olarak gösterilen, Teke yarımadasında Fethiye’den Antalya’ya kadar uzanan 540 kilometrelik bir parkur. Türkiye’nin ilk uzun mesafe yürüyüş rotası olan Likya Yolu’nda 1992 yılında İngiliz Kate Clow tarafından başlatılan çalışmalar, 1999 yılında sona ermiş. Yedi yıl süren bu çalışmalar boyunca, Teke Yarımadası’ndaki patikalar işaretlenip, haritalandırılmış. Bir tarafı masmavi Akdeniz, bir tarafı denize paralel uzanan Toroslar olan Likya Yolu yürüyüş tutkunlarına eşsiz manzaralar sunuyor.

Likya Yolu dünyanın en iyi 10 yürüyüş rotasından biri olarak gösteriliyor.

Fethiye’den Antalya’ya uzanan, 540 km’lik patikalardan oluşan bu yolu yürümek ortalama 30 gün sürüyor. Tabi ki günlük yürüyeceğiniz mesafe bu süreyi kısaltıp, uzatabiliyor. İsteyen yürüyüşçüler benim yaptığım gibi parkurları bölerek, Fethiye’den başlayıp Kaş’da sonlandırıp, başka bir zaman da Kaş’tan başlatıp Antalya’da sonlandırarak bu yolu yürüyebiliyorlar.

Parkur, üzerinde bulunan çeşitli kaya ve taşlar üzerine kırmızı beyaz boyalar ile işaretlenmiş olup, gönüllüler tarafından her yıl düzenli olarak bakımı yapılıyor ve sponsor kuruluşlar da belirlenen kritik noktalara tabelalar koyarak yürüyüşçülere yol gösteriyor. Her yıl 30 bin yerli ve yabancı yürüyüş tutkunu bu antik Işık Ülkesi patikalarını yürüyor. Yol pek çok noktada köylerden ve yerleşim yerlerinden geçiyor yerli halk tarafından işletilen küçük çaplı işletmelerde yürüyüşçülere yemek, su, dinlenme gibi ihtiyaçlarını karşılamaları için olanaklar sunuyor.

Aynı zamanda Likya Yolu, Likya uygarlığından kalma pek çok antik kentin içinden de geçiyor. Parkur üzerinde Pınara, Sidyma, Pydnai, Letoon, Xsantos, Patara Phellos, Antiphellos, Apollonia, Aperlai, Theimussa, Simena, Myra, Sura, Belos , Limyra, Gagae, Olympos, Phaselis, İdyros kentlerinin antik kalıntılarını görmek hâlâ mümkün. Likya bölgesinin dini başkenti aynı zamanda UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde yer alan Letoon Antik Kenti, liman başkenti ise Türkiye’nin en uzun plajına sahip olan Patara.

LİKYA SERÜVENİM

Benim Likya Yolu serüvenim 1 Eylül 2018 tarihinde Fethiye Ovacık’ta başladı ve 6 Eylül 2018 tarihinde altı gün sonra Kaş’ta son buldu. Her şey tam planladığım gibi gitmese de çok büyük keyif aldığım bu serüvende tam 170 km yol yürüdüm.

Başlamasını çok istediğim ama bitmesini hiç istemediğim bu yolculukta yeni insanlar tanıdım. O güzel insanların hikayelerini dinledim. Biriktirdiğim güzel anılarla, yaşadığım türlü maceraları ve gördüğüm onca gün doğumunu ve gün batımını, çadırımdan yıldızlara bakarak uyuyakaldığım o güzel geceleri asla unutmayacağım.

Doğa yürüyüşleri ile ilgili okuduğum bir yazıda yürümeyi “bedenimizin ihtiyaç duyduğu en ilkel eylem” olarak tanımlamıştı yazar. Bana göre ise farklı bir düşünme ve gözlem biçimidir doğa yürüyüşleri. Özellikle de benim gibi kalabalık gruplar yerine, tek başınıza doğa yürüyüşlerini tercih ediyorsanız. Diğer insanların sizin hakkınızdaki izlenimlerinden, her türlü sosyal ve modern hayat karmaşasından uzakta, kendinizi dinlemenize, düşünmenize anlamanıza ve dürüstçe bir iç muhasebe yapmanıza imkan verir.  Ruh sağlığı açısından adeta bir meditasyon gibidir.

Likya Yolu’nu solo yürümeyi ben seçmiştim. En başından beri tüm yürüyüş planlarımı bu doğrultuda kendime göre ve tek kişi üzerine yaptım. Likya Yolu’nu solo yürüme kararımı, ön hazırlıktan sonra ailem ve arkadaşlarıma açıklayacak, gelecek olan yorumları, o çılgınca karşı çıkmaları, olumlu-olumsuz tepkileri dinleyecek sonra artık son aşaması olarak gördüğüm psikolojik hazırlığımı da tamamlayıp yürüyüş planımı bitirmiş olacaktım. “Tek başına yürüyen trekkingci olmaz” diyen mi istersiniz, “Yaptığın birinci yanlış tek başına yürümek… asla tek başına doğaya çıkılmaz” deyip fırça atanları mı istersiniz, ilk başta istisnasız herkes olumsuz yaklaştı. Herkesi sabırla dinleyip dilim döndüğünce amacımı anlatmaya çalıştım.

TEK BAŞINA YOLDA

Peki ben neden bu yolu solo yürümeyi seçmiştim? Bununla ilgili ayrı bir yazı hazırlıyorum, ama kısaca değinmek istedim. Tek başına doğa yürüyüşünün bana göre çok pragmatik bir nedeni var aslında.  O da kafa dengi bir yürüyüş arkadaşı bulmanın zorluğu. Hele bir de uzun yürüyüşler yapmak istiyorsanız. Çevremde pek çok arkadaşım, yapmayı istedikleri günübirlik bir yürüyüşü bile, arkadaş bulamadıkları için yapamıyor. İşte bu benim asla kabul edebileceğim bir şey değil.

Eğer istiyorsam yapmalıyım, yapabilmeliyim. İşte tam da bu nedenle solo yürüyüş, özgürlük ve bağımsızlık demek benim için. Bir an için gözlerinizi kapatıp kendinizi yirmi kişilik bir grupla birlikte ıssız ama bir o kadar da yeşillikler ve kuş sesleri içinde bir ormanda yürüyüş yaptığınızı ve daha yürümeniz gereken 15 km olduğunu hayal edin. Sol tarafınızda ince bir dere akıyor, sağ tarafınızda olabildiğine uzanan dağlar tepeler, bu sizi heyecanlandır mı? Peki, şimdi de aynı ormanda aynı güzellikler içinde tek başınıza yürüdüğünüzü hayal edin. Sizce hangisi daha heyecan verici? Tabi ki birincisi dediğinizi duyar gibiyim. Bekli haklı olabilirsiniz, insanlar sosyal bireylerdir, tecrübelerini, duygu ve bilgilerini diğer insanlarla paylaşmaktan, bir grup içinde olmaktan, yardımlaşmaktan zevk alırlar. Kendilerini güvende hissederler. Ama aynı sosyal insanlar zaman zaman yalnız kalmayı ve kendilerini dinlemeyi isterler ve bundan keyif alırlar. Kimi insanlar ise dünyayı tek başına keşfetmek, anlamak, tecrübe etmek ister. Nelerle karşılaşacağını bilememenin büyüsü onları çeker, işte onların ruhlarını besleyen macera duygusu tam da budur.

Solo yürüyüş, özgürlük ve bağımsızlık demek benim için.

Siz ister tek başınıza, isterseniz bir grupla, isterseniz aileniz veya çocuğunuzla ama mutlaka kısa da olsa hayatınızda bir kez doğa yürüyüşü yapın. Sırtınızı bir ağaca yaslayıp, gözlerinizi kapatın. Gözleriniz kapalıyken kulaklarınızla neler gördüğünüze inanamayacaksınız. Zaten bir kez bu hazzı yaşadığınızda devamı için fazla çaba sarf etmeyeceksiniz. Emin olun doğa sizi tekrar çağıracaktır.

Sizin için de doğada keşfedilmeyi bekleyen yeni maceralar vardır her zaman. Ve unutmayın, şehirlere çıkan yollarda değil, dağlara çıkan yollardadır bütün güzellikler.

3000 Yıllık Bir Medeniyetin İzinden: Likya Yolu yazısı ilk önce Borusan Turuncu üzerinde ortaya çıktı.